Gunnen

Ik gun ze het absoluut.

Ik gun het ze beslist, … maar of ik dat nu zonder aarzeling zo stellig en ongeclausuleerd wil schrijven betwijfel ik even.

Het is alsof met de lente ook de hoop terugkeert bij een aantal Nederlandse transvriendinnen, waren het vorige lente ook al een aantal vriendinnen en laatst najaar en winter een aantal van mijn internationale vriendinnen, nu lijkt het weer de beurt te zijn voor een nieuwe lichting Facebook en forum “friends”.

Operatiemaanden worden geschat, data gegeven, zelfs de namen van chirurgen zijn soms al bekend. Er gloort weer hoop, roze toekomsten lachen weer toe. Wedergeboortes komen er aan. Beschuit met roze muisjes; ze smaken zoet.

Nog een paar weken, maanden soms en het herstel van de operatie kan beginnen. Hoewel de methodiek essentieel anders is kan ik me goed in hun verlangen en hoop verplaatsen. De opvliegers en humeurigheid van de laatste weken als je eigen hormonen het nog een keer over mogen nemen, de spanning van de laatste nacht, de hoopvolle rit, al suffig en lam door de ingewanden van het ziekenhuis naar de ok. Ik kan me er in verplaatsen.

De eerste dagen in en naast het bed, dat vreemde gevoel van binnen. Dat gevoel van “moeten” maar dan op de verkeerde plek. De eerste dagen thuis, onbeholpen en zorgbehoevend. De eerste weken met uren per dag van persoonlijke verzorging. Die eerste weken van het moeten wennen aan nieuwe standaarden van vrouwelijke hygiene –een bio vrouw krijgt tientallen jaren de kans omdat van moeder op dochter op te bouwen, wij moeten dat in een keer onder de knie krijgen.

De muisjes knarsen de eerste weken, maanden van niet aflatende pijn en hinder. Pijn die maar mondjesmaat en in vlagen naar de achtergrond verdwijnt. Die eerste tijd van stapje voor stapje ontdekken wat je weer kunt. De periode van twee stapjes vooruit en een achteruit. De periode waarin je ontdekt dat wat je door moet meer is dan een snee in je vinger, een griep of een blaasontsteking. Als je weer moed kunt gaan putten uit winstpuntjes. Dat kleine stukje lopen buitenshuis, voor het eerst na maanden weer voorzichtig op de fiets –bij de voorzichtige landing op het zadel ontdekken dat er meer is dan trappers en een stuur.

Heel voorzichtig kun je je nieuwe vrouwelijkheid omarmen, ontdekken dat je aanpassing weer iets eigens wordt in plaats van een medisch gedomineerd revalidatiegebied.

Hoewel ik het al weer even achter de rug heb, voel ik me ze mee. Ik gun ze de hoop en verwachting. Ik gun ze dat moment, na een tijd, dat ze ontdekken wat voor nieuwe mogelijkheden er zijn. Ik gun ze om voor het eerst kijkend naar de kalender te kunnen zeggen “…zolang geleden alweer?” Dat moment dat de roze muisjes weer gaan smaken.

Alleen die periode daartussen, tussen het verwachtingsvol naar de operatie toe leven en het moment dat je genoegzaam kan genieten van je nieuwe aanwinst, nee die gun ik niemand.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: