Eerste keer

De eerste keer… het blijft in je geheugen. Je eerste tandjes, de eerste dag naar school, je eerste werkdag… onvergetelijk; nou ja, meestal.

Al die eerste keren na je coming-out, gedurende je transitie, al die stapjes op weg naar die realisatie van wat je allang weet; je bent een vrouw die geleidelijk van haar fysieke mis-match wordt verlost.

Je SRS -“eindelijk Congruent” lees ik ergens- onvergetelijk.

De dagen na het stoppen met je Androcur, de eerste keer in jaren niet op de bank in slaap vallen.

De eerste blik om je heen na het ontwaken uit de narcose … mijn Lief

De eerste keer na het wisselen van je verband .. een ander landschap. De eerste keer dilateren als de chirurg je de diepte toont…

De eerste keer na vier weken de trap op en af voor een ijsje aan de andere kant van de straat. De eerste keer na twee maanden als je ontdekt dat je ook met twee dilataties per dag af kan.. eindelijk bestaat een dag uit meer dan je zelf pijnigen en verzorgen

De eerste keer zonder “donut” op een stoel en ontdekken dat je je niet verbijt. De eerste keer dat je op je nachtkastje ontdekt dat je al drie dagen je pijnstillers bent vergeten

De eerste keer dat je met je skinnyjeans op de fiets springt en ontdekt dat je niets meer hebt te verbergen. De eerste keer in bikini .. nu ook zonder pareo.

De eerste keer dat plekje dat niet alleen meer overgevoelig, maar nu ook prettig gevoelig en ontspannend is. Dat je ontdekt dat je “onderbouw” niet langer alleen iets medisch is, maar ook iets van jezelf om gelukkig mee te zijn. De eerste keer dat je iets verder gaat en in een lawine van gevoelens buiten je zelf tredend –ohooo…!- in een rollercoaster van bijna dierlijkaandoend genot ontdekt wat nu echt een orgasme is.

Die allereerste keer bij het bevolkingsonderzoek, bij je huisarts, bij je gynaecologe dat je ontdekt dat je je als vrouw gewoon geaccepteerd voelt. Die eerste keren dat het gevoel van strijd en je indringer voelen in een andere wereld, eindelijk naar de achtergrond verdwijnt.

Die eerste keren, ik keek ernaar uit. Ik koester ze.

Advertenties

Brutus of Barbie

In een verderfelijke dwaling van een van de VU-toppers wordt begin 2014 de foto van een oudere transvrouw als afschrikwekkend voorbeeld getoond. Een kennelijke reclamespot voor de succesvolle kinder- en jongerenaanpak van de VU-genderpoli. Lovenswaardig resultaat afgedekt onder een walgelijk jasje.

In de voorbereiding en tijdens en na mijn verblijf bij Suporn, pratend en chattend met mijn mede-Supornistas, stuit ik op de FFS (Female Facial Surgery) resultaten van hem en een aantal collega’s wereldwijd, zoals van der Ven, Ousterhout, Rossi en Zukowski. Wie verder googled op resultaten vindt er nog veel meer.

In een poll las ik eens dat een redelijk aantal MtF transgenders eigenlijk de FFS belangrijker vinden dan de SRS of Borsten. Logisch, de SRS resultaten laat je doorgaans nauwelijks aan de buitenwereld zien, je borsten, opgevuld of niet, kun je toch wel zichtbaar laten zijn, maar je gezicht, daar draait het toch om.

Het is not-done om onder en over transmannen en transvrouwen te spreken over “goed gelukt”. Toch vind ik dat daarmee tekort te gedaan wordt aan de vaak fantastische resultaten die geboekt worden door de echte vakchirurgen op dit maxillofaciaalgebied (de aangezichtschirurgie).

Hoekige kinnen worden ronder,voorhoofden minder pregnant, stevige neuzen worden neusjes, haarlijnen verschoven of opnieuw ingeplant. Als ik zo rondkijk en chat vind ik dat menig transvrouw met te stevige lijnen op deze wijze goed geholpen wordt. Overigens valt me op -een pluim voor Moeder Natuur- dat ook na meerdere jaren hormoongebruik de ergste hoekige mannelijkheid van veel gezichten verdwijnt en vervangen wordt door meer afgeronde vormen. Hoewel, zolang willen we meestal niet wachten. Alleen die haarlijn –viervingersbreed boven de neusbrug, zegt mijn “kapster”- die sneuvelt en wijkt al zo vroeg in het testosteronbombardement dat daar de mannelijkheid nog lang blijft doorschemeren.

Toch valt me iets op en ineens moet ik terugdenken aan dat verfoeilijke congres over het succes van de jongeren behandeling. Laat ik het maar het Barbiepakket noemen, in één keer je SRS, je borsten en vooral je gezichtsreconstructie, wat botox, wat siliconen, het kost even, maar dan mag je ook gezien worden. Het levert je een hoop op. Zie het maar als een investering in de toekomst.

Los van de prijs, is het voor mij als oudere transvrouw niet weggelegd, even afgezien van mijn haarwerkje ben ik na bijna vijf hormoonjaren met redelijk vrouwelijke lijnen gezegend. Nee, het is typisch een aanbod voor de Young Dynamics, de transvrouwen tussen de 18 en de 25 jaar. Hier worden geen mannelijke lijnen weggeschaafd, hier wordt je vrouwelijke potentie geoptimaliseerd. Wordt de vrouw in je als vrouw nog meer naar boven gehaald.

Mijn SRS zal straks geen terugverdieneffect kennen; het Barbiepakket wel, een carrriere als model of filmster; een rode loper, catway of cover lonkt in de verte. Sommige hebben de contracten al in hun handtas.
Ik denk dat dan de gendertopper met die schandelijke foto op dat congres gelijk krijgt. Nog even en de genderzorg verdient zichzelf gewoon terug.

En mijn investering? Ik zie nog wel lichtpuntjes, over 3 jaar is de helft van de Nederlandse bevolking 50+. Zou er dan geen plaats zijn voor een rijper gemoduleerd model?