En dan…?

Ik lees het verslag van een vriendin. Ze is geopereerd door Dr Suporn, bijna 2 maanden post-op. In haar poging de dagelijkse hoeveelheid dilatatiesessies te maken, is ze gestrand. Volgens de instructie vanuit Thailand is driemaal daags gewenst. Met een doorlooptijd van 6-9 uur per sessie heeft ze aan een dag niet genoeg. Ze kan nauwelijks meer zitten of staan. Regel of uitzondering?

Wie wat googled of rondvraagt komt op internet wat ervaringen –zowel in Thailand als in Nederland- tegen uit de periode voor en na de operatie. Bijna steevast eindigt het blog of verslag op zijn laatst een paar weken na het moment “U”. Spijtig als je juist op zoek bent naar ervaringen die verder reiken dan de eerst dagen in of na het ziekenhuis. Hoe vergaat het de verschillende vrouwen na hun SRS-operatie, hun geslachtsaanpassing in de weken, maanden daarna. De operatietechnieken verschillen stevig, dat leidt geen twijfel, de narcosetijd evenzo. Maar of dit ook maatgevend is voor de hersteltijd, voor het moment dat je weer kunt zwemmen, fietsen, dansen, ballet of fulltime aan het werk kunt, dat is niet duidelijk.

Ergens in een van zijn instructies schrijft Dr Suporn dat hier geen maat voor is te geven, het verschilt van vrouw tot vrouw. Tussen de regels door lees ik dat iemand na twee maanden zich dagelijks tussen de dilataties door in de metro wringt om heen en weer wippend op haar “donut”kussentje naar haar werk te gaan. Ze werkt nog maar parttime, het gaat maar net. Een ander uit haar vriendengroep surft inmiddels alweer een maand, rijdt mountainbike en heeft haar beroep als handwerksvrouw met twee maanden alweer fulltime opgepakt. Ook tussen twee dilatatierondes door.

De verschillen tussen de beide operatiemethodes –“penile” en “skin graft”- zijn groot. Over de resultaten, zoals diepte, gevoel, het te bereiken orgasme, wordt schimmig gedaan. Om over de complicaties –functionele wanorde, weefselsterfte, urineweg blokkade, herhaalde urineweg infecties en het risico van verzakkingen op latere leeftijd – nog maar niet te spreken. Een belangrijk punt waarop de methodieken verschillen is de wijze waarop openingen worden gecreëerd, weefsels verhuist en weefsel voor de nieuwe organen wordt verzameld en geprepareerd. Het is met name dit laatste punt, de nieuwe geprepareerde huid, die bij de skin-graft operatie een maandenlange open wond creëert. Een wond die tijden nodig heeft om in een vochtig en bacterierijk milieu te sluiten zonder aan ruimte en rekbaarheid in te boeten. Dit ondanks de dagelijkse routine van persoonlijke verzorging en, qua dilatatie, mishandeling.

Voor sommigen betekent de “skin-graft methode” een hersteltijd van 6 tot 12 maanden. Maanden waarin pijnstillers en dilatatiesessies maar traag kunnen worden afgebouwd. De verschillen onderling zijn groot, de een loopt na twee maanden nog steeds als een cowgirl wijdbeens, door alle zwellingen, de ander ook, maar rijdt alweer op de racefiets.

Het chirurgenteam van de VU heeft een mooie digitale presentatie gemaakt waarop keurig is uit gemeten hoe de techniek precies in zijn werk gaat. Een mooi stukje werk, toch gaat ook die digitale brochure niet in op de tijd er na. Op reëel te verwachten herstel, op pijn en pijnstillers, op de vraag wanneer gevoel terugkeert, hoe lang het duurt voor je weer gewoon kunt plassen, wanneer seks niet alleen mogelijk maar ook bevredigend en lekker is, wordt niet ingegaan.

Misschien toch eens tijd voor meer helderheid, zodat je weet wat je kunt verwachten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: