Stralen

Ik voel me dof, oud en onaantrekkelijk. Het weer is grijs en zo voel ik me ook.

De winter inspireert nauwelijks wat leuks aan te doen. Wat is er makkelijker dan gewoon dezelfde trui en broek maar weer aan te doen die ik gisteravond op de stoel naast mijn bed heb neergelegd. Afgezien van een stuk lopen iedere dag, de boodschappen, mis ik de noodzaak, de drang me leuk te kleden, uit te dagen. Immers voor wie doe je het, voor elkaar?

Ik mis gewoon m’n zomerse flirt; de uitdaging bij de genderbeslissers me steeds opnieuw vrouwelijker te presenteren dan de vorige keer. Ik mis het, de uitdaging, het spannende van de coming-out.

Is het de keerzijde van het nadrukkelijk stealth willen gaan, van het gevoel “gewoon” vrouw te zijn onder de vrouwen , van het niet op te willen vallen, van het je “af” voelen. Staande in de rij bij de opheffingssale van een landelijke fiets&meer keten voel ik me wat onprettig. Niet alleen is de lange wachttijd wel erg veel voor mijn vermoeide voeten, ook de 95% mannen met me in de lange rij geeft niet echt een gevoel van veiligheid. Gelukkig is mijn stealth-outfit zodanig dat ik zelfs hier niet boven het maaiveld kom. Galant laten de wachtende mannen me er door als ik me met mijn winkelwagentje door de rijen weer naar buiten wring.

De eerste keer weet ik nog, jaren geleden, een rok, een blouse. Ik voelde me stralen. Kijkend in de spiegel genoot ik ervan, het gevoel, de aanblik. Hoewel impulsief, had ik er al dagen naar toegeleefd, een plan gemaakt, een vorm voor mijn drang gevonden. Vol trots geloofde ik erin, die vrouw die daar in de spiegel de puber overschaduwde.

Later in de tijd, als gewoon anders kleden zo “gewoon” wordt, komt er een vleugje make-up, iets meer zorg voor het verdoezelen van mijn baardschaduw, een sieraad. En weer is daar die vrouw, stralend en trots, met slechts die man op de achtergrond.

De eerste stappen naar buiten, heimelijk verkleed ergens buiten achteraf. Trots en fier stap ik het winkelcentrum ver van mijn woonplaats door, niemand ziet daar mij en ik zie alles. Ik straal en voel me gelukkig.

Reizend wordt het zo snel gewoon, mijn hoofddoek, die spaghettibandjes, dat kleine short, het tekent mijn benen zo mooi af. Alleen naar de stad, ons reguliere uitstapje, dan straal ik weer extra, een jurk of rok, een vleugje make up, een ketting, een armband.

Tot ook dat gewoon wordt, wat maakt je dan nog stralend? Is het de dag? Een bijzonder gevoel? Een bijzondere gelegenheid? Een gebaar?

Af en toe mis ik het, dat gevoel te stralen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: