Baard

Een volwassen man heeft tussen de 7000 en 15000 haren op zijn gezicht; snor, baard, wangen, hals. Al sinds ik me scheer, zo vanaf mijn 15e, voer ik een dagelijkse strijd tegen dat haar. Gelukkig ben ik nooit gezegend met een erg zware baard, maar wat ik had was altijd al voor mij meer dan genoeg.

En nu? Ik wil er van af, zo snel mogelijk. Misschien was mijn blog van bijna een jaar geleden wel wat optimistisch “nooit meer Sinterklaas”. Ik heb nog veel epileersessies te gaan.
Pas met het gebruik van de hormonen is het groeitempo van het haar wat teruggelopen, ook lijken ze wat dunner te zijn.

Donkere haren zijn met laserepilatie prima te bestrijden, grijs zoals bij mij is eigenlijk kansloos.
De essentie van de laser epilatie is dat je de haren in hun actiefste groeifase raakt. Een eenvoudige brandlucht stijgt op als de aanslag op de haar is gelukt. Laten we de aanname doen dat ik in basis zo’n 10.000 haren heb te verdelgen. Stel dat er zo’n 10%, 1000, nog donker genoeg waren om gelaserd te kunnen worden. Heb ik er dus nog 9000 over die er uit moeten, stuk voor stuk.

Per lasersessie van een uur rukt de huidtherapeute met een stroomstootje er zo’n 200 uit. 1/6e deel daarvan is in de actieve fase en komt nooit meer terug, 33 dus per uur. Het proces is niet geheel pijnloos om het maar eufemistisch te zeggen. 33 succesvolle verwijderingen per uur, zet dat nu ooit zoden aan de dijk.
Voor een uur elektrisch epileren, moet ik mijn baard 3 dagen laten staan. Drie dagen, met name dag drie, waarop je je nergens kunt vertonen. De vrouw met de baard zeg maar. Na de menopauze krijgen oudere vrouwen meer last van haargroei in hun gezicht, maar zo heftig, dat is maar zelden vertoont. Het is gewoon opvallend.

Met wat meer paracetamol en een inlegkruisje –soms treedt er onder de pijn enige stressincontinentie op, dus toch een oudere dames probleem?- lukt het de pijniging 3 of 4 uur vol te houden, de therapeutes wisselen af, alleen ik blijf al dan niet met een extra kop koffie af en toe, gewoon op mijn plaats op de behandelbank.
4×33 succesvolle rooipogingen. 132 haren minder na een middagje werk, 68 middagen met een gemiddelde van 1x per maand nog 5,5 jaar. Ik hoop dat ze het tegen die tijd op een andere manier kunnen oplossen.

Ik houd het wel vol zo lang als het moet, maar of de verzekeraar dat ook van plan is?

Advertenties

Uitdaging

Af en toe gebeurt het gewoon. Ik schiet in de verdediging, haal al mijn verbale kwaliteiten uit de kast, klim op mijn ooit zo mannelijke voetstuk en reageer; als man.

Ik vertel het aan Graham, mijn buitenlandse gendertherapeut. Hij herkent het, “het is een van de grootste uitdagingen voor een oudere MtF transgender”. Hij heeft het over het ook ”onbewust bekwaam” kunnen blijven hanteren van het ingeoefende vrouwelijke gedragspatroon.
Hoezeer we ook het tegendeel beweren, onze samenleving is patriarchaal doorspekt van mannelijke superioriteit. Na bijna 60 jaar dit sociaal psychologisch patroon doorbreken en succesvol aan de andere, nederige, kant van de tafel plaats nemen is knap; een uitdaging.

Het manlijke van onze samenleving vraagt van de vrouw een ander gedrag. Een ander instrumentarium waar mee ze succesvol vanaf haar nederiger positie toch haar doelen kan bereiken. Eigenlijk moet ze volgens Graham een “Sterke Vrouw” kunnen zijn, niet zo zeer in kracht, maar wel in aanwezigheid en presentatie.
Ik vertel hem over mijn strijd zo af en toe met Turkse monteurs, afkomstig uit een nog patriarchaler samenleving. Leuk hoor die aanwezigheid en presentatie, maar ze aanvaarden mijn kennis en ervaring toch niet. Toch blijft het ook dan de kunst voor mij om niet in mijn “ik leg het je nog éénmaal uit” gedrag te schieten.
Bijna zestig jaar een bepaalde bazigheid inoefenen en dan nu alles loslaten. Het is een hele uitdaging, alert zijn en tijdig voorkomen, je eigen valkuil kennen.

Ik hoop niet dat het dadelijk na de SRS ook weer bijna zestig jaar kost om een nieuw gedrag aan te leren. Ik ga het proberen, fluistert de vrouw in mij; daar heb ik de tijd niet meer voor, gromt de man in me.

Bangkok

In gesprek met de man die wat technische dingetjes hier voor ons doet in Turkije komen we op onze planning voor volgend jaar. Hij vraagt of we niet wat eerder kunnen komen zodat hij de tijd heeft wat dingen in de “rustige” tijd te doen van zijn bedrijf. Mistroostig schud ik mijn hoofd, er komt nog een operatie aan in Bangkok kort voor die tijd, eerder komen lukt gewoon niet. Terwijl dit najaar de verwarmingsunit die hij moet terugplaatsen gewoon nog niet klaar is en in Istanbul op de werkbank staat.

De volgende dag -terwijl ik 28 upgrades van Microsoft verwijder om weer internettoegang te kunnen krijgen- spreekt mijn Lief hem weer. Ik heb een brutale vraag zegt hij plots tegen haar. Is jouw partner, jouw vriendin een trans? Wat verbaast reageert mijn Lief, hoe zo?

Sprekend over Bangkok, ik vroeg me af, wie doet dat nu? Zou het een cosmetische operatie zijn? Hij vertelt dat hij wat kennissen heeft in het Turkse LGBT circuit en dat hij ineens wat maniertjes van mij, wat uitdrukkingen een plek kon geven. Hij kende ze al van wat homovrienden en samen met “Bangkok” vielen wat puzzelstukjes op zijn plaats.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik dat afgelopen weken als planningen weer niet werden gehaald en ik de “bad” guy moest spelen –mijn Lief is de gladstrijkster in de communicatie- ik niet altijd lief voor hem ben geweest en stevig met mijn handtasje heb gezwaaid.
Het was hem niet opgevallen eigenlijk vertelt hij. Hij vond ons wel stoer.

Als mijn Lief afscheid van hem neemt, vertelt hij dat hij het eigenlijk nog stoerder is gaan vinden; zo veel mee gemaakt samen en dan ondertussen zo ver zijn gekomen.

Een paar dagen later melden we ons weer in de haven waar we vorige winter ook maanden hebben doorgebracht. Alles nog het zelfde? vraagt de dame aan de balie. Pas ’s avonds realiseren we ons dat het antwoord eigenlijk “nee” had moeten zijn. Hoewel de gegevens van mijn Lief nu als “hoofd” zijn overgenomen liggen mijn gegevens van vorig jaar (paspoort met norsige oude man) er nog steeds onder. Mijn Lief loopt terug met de veranderde gegevens.

Er ontspint zich een gesprek. De dame achter de balie blijkt een vriend te hebben, ooit vriendin, die haar transitie heeft voltooid. Gespreksstof voor een ruime tijd uitwisseling van bewondering, moed, durf en zo meer. Wederzijds en zowel op haar vriendin, op mij als op mijn Lief gericht.
Navrant detail. Toen de betreffende vriend eenmaal ook de laatste fysieke aanpassingen had onder gaan en ook zijn juridische status was aangepast lag binnen een maand een oproep voor het vervullen van dienstplicht op de mat.

Zo reizend ontstaat er bewondering, bewondering voor ons, maar vooral, bij ons ook zelf bewondering voor de moed van de Turkse LGBTs.