Gevangen

Gevangen in een verkeerd lichaam, het is bijna niet uit te leggen.
In meer of minder woorden, soms refererend aan een recent programma op TV, een artikel, een film heb ik samen met mijn Lief het wanneer dat zo bij de coming-out ter sprake kwam, geprobeerd uit te leggen.

Het is alsof je opgesloten zit op een eiland, een eiland met alleen vertegenwoordigers van dezelfde soort. Alsof je voelt dat je opgesloten en wel ergens merkt dat je niet gelukkig bent. Niet gelukkig maar nauwelijks te duiden waarom. Je beurt je zelf op en maakt jezelf duidelijk dat je de lat misschien te hoog hebt gelegd. Wen aan het idee dat je gemiddeld gevoel van geluk de norm is, gematigd geluk is gewoon!

Dan op een dag, laten we het juli 1968 noemen, kruist een Panorama artikel je puberale blik en stort de wereld om je heen in, talloze zwevende puzzelstukjes lijken ineens op hun plek te vallen. Plots ontstaan er twee werkelijkheden, een opluchting in de zin van “het kan dus toch” en dit is wel het moeilijkste scenario, dit kan toch niet. Het gevoel zal vanzelf overgaan.

Jarenlang zwerf je over het eiland. Door het artikel weet je nu ook van dat eiland verderop, zo schijnbaar onbereikbaar maar tegelijkertijd, een eiland dat je een gevoel lijkt te geven, dat hoger reikt dan “slechts” gemiddeld, een eiland waar je beter op je plek lijkt te zijn.

Onbereikbaar maar zo gewenst. De zwerftocht over het eiland splijt je bijna in tweeën. Het andere eiland laat je niet los en tegelijkertijd doe je er alles aan om je aan je soortgenoten aan te passen. Verlangen en ontkennen ineen. Dan weer overheerst het verlangen, dan weer keer ik me van alles af.

Jaren gaan voorbij van tweestrijd. Ik ken mijzelf en mijn verlangen, maar ik sta het mij zelf niet toe. Steeds meer dwing ik mezelf normaal te doen er toch vooral heel duidelijk bij te horen, steeds meer doe ik mezelf pijn, ben me bewust van mijn afwijkende zijn. Ik probeer mezelf voor te stellen hoe het is bij die andere soort, op het spreekwoordelijk andere, zo onbereikbare eiland. In stilte zodat niemand het ziet of weet, behoudens mijn Lief, experimenteer ik met mijn ander rol, de rol van het andere eiland. Maar altijd is daar weer het einde van mijn experiment, als de school is afgelopen, als er iemand aan de deur staat, als het weekend weer voorbij is.

Het doet pijn, mijn tweestrijd, mijn twijfel of het ooit over zal gaan. Pijn die ik mezelf ook aan doe, niet alleen psychisch maar ook fysiek. Waarom toch ben ik voorzien van de verkeerde tools, hier te weinig en daar te veel. Je zou er een mes in moeten zetten, bang als ik ben zet ik niet door. Misschien is het wel om die reden dat ik nog steeds kan bloggen, hoewel zoals een mislukte poging tot suïcide gezien kan worden als een schreeuw om hulp, misschien was ik dan ook wel eerder in mijn kast ontdekt.

Mijn leven op mijn verkeerde eiland slijt in, de drang om me te verzetten, om te denken dat het ooit over zal gaan begint steeds meer het karakter van ingesleten rondjes van greppels in een asfaltweg te krijgen. Dan gaat er in mijn hoofd iets vreselijk mis. Op mijn verkeerde eiland heeft behoudens mijn Lief, mijn huisarts misschien, niemand wat door. Op een ochtend vol tranen en emotie, in mijn ook al weer sleets geworden gesprek met mijn psycholoog (woede aanvallen! Alles stuk maken!) barst de bom. Voor het eerst van mijn leven vertel ik iets waarvan ik weet dat het nooit meer over zal gaan. Ik zit gevangen in een verkeerd lichaam! Ik ben vrouw, ik voel me vrouw! Maar niemand die het door heeft!

Ineens lijkt het alsof het andere eiland dichterbij is gekomen, of onbereikbaar veranderd in lastig bereikbaar. Of met hulp alle gevaarlijke stappen tijdens de oversteek naar het andere eiland genomen kunnen worden. De grootste stap in de oversteek is gezet, zonder zelfs maar een voet te verplaatsen. De transitie is begonnen.

Eenmaal verlost van mijn ondragelijk geheim worden geheimen dragelijker. Samen met Lief ontstaat een langdurig proces van ruimte geven aan het andere gevoel. Het is de opperste tolerantie van haar om jezelf nog een plek te geven naast een partner die z’n lichaamshaar stelselmatig scheert, in veel te kleine broekjes en hempjes rondloopt, alleen nog iets mannelijks aantrekt als het echt nodig is bij buitenlandse autoriteiten en zo. Het voelt goed onderweg te zijn naar het andere eiland, maar ik kan nog terug!

Iets verder in het proces van de oversteek naar het andere eiland zet ik een stap die na drie maanden wel onherstelbare schade gaat veroorzaken. Mijn manlijkheid loopt keihard terug, mijn borsten groeien. Ik kan niet meer terug! Zeker niet zonder uitleg en ingrepen. Nog steeds denk ik dat mijn oversteek naar het andere eiland low-profile kan gebeuren. Ik ben naïef, maar het voelt zo goed. Zeker als ik af en toe voor bewoner van het andere eiland wordt gehouden. Ik straal en wil nooit meer terug.

Weer ontstaat een verschrikkelijk dilemma. Het voelt zo goed, maar als ik verder wil zal ik toch echt met zaken voor de dag moeten komen. Medische en psychologische hulp en begeleiding moeten zoeken en vooral, opening van zaken gaan geven aan de dochters en andere dierbaren. Zijn we te laat met onze openheid, hadden we het eerder moeten doen. Ik denk dat het echte antwoord daarop nooit zal worden gevonden. Zeker is dat de schok naar de dochters heftig is en nog lang na dreunt.

Zo dicht gekomen bij die andere rol, kan de oversteek, de transitie ook openlijk in volle omvang gestalte krijgen. Ik schaam me er niet voor, het voelt zo goed, zo natuurlijk, zo als of ik terecht kom op een plek waar ik me al jaren geleden in heb voorgesteld.

Eigenlijk sta ik inmiddels op dat andere eiland; ben er geaccepteerd en op mijn plek. Eén ding klopt er niet, maar dat ziet niemand en hoeft nog niemand te weten. Nog even, dan is ook dat puntje opgelost. Immers welke vrouw onder gaat er niet ooit een flinke buikoperatie, bestrijdt pijn met een morfine pomp, kan met pijn terugdenken aan de hechtingen en mag daarna wekenlang geen zware voorwerpen tillen.

Ik leef op mijn nieuwe eiland, hier hoor ik thuis, hier ben ik niet langer gevangen in het verkeerde lijf.

Advertenties

4 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. Sandra
    aug 23, 2014 @ 16:13:42

    Mooi beschreven, Diederique. Zo is t, zoals je het beschrijft.

    Beantwoorden

  2. Janske
    aug 23, 2014 @ 16:35:58

    Wat een mooi verhaal. Met tranen in mijn ogen heb ik het gelezen. Jammer voor mij zal dat andere eiland wel onbereikbaar blijven. Geniet en LEEF op je nieuwe eiland.

    Beantwoorden

  3. Rick
    aug 24, 2014 @ 09:05:42

    Prachtig. Wens je alle geluk op je nieuwe eiland, daar waar ik snel niet meer hoop te zijn, maar ik zwaai naar je van de andere kant. Okay?

    Beantwoorden

  4. Jolanda
    sep 12, 2014 @ 10:59:45

    Ik ben al zovaak begonnen dit stukje te lezen, maar pas vandaag lukte het me om bij het einde te komen. Het is zo treffend en – helaas – ook zo herkenaar. Dank je voor het schrijven, al moet ik nu (alweer) aan collega’s gaan uitleggen waarom ik in tranen achter mijn pc zit. 🙂

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: