Zusterlijke graal

Wapperend met mijn paspoort -ik heb nog even overwogen of ik niet een slalom tussen de douanehokjes kon houden zodat ik mijn paspoort nog vaker mocht laten zien- stap ik op het vliegtuig. Dat ik overal met mevrouw wordt aangesproken, van douane tot taxi en van luchtvaartbalie tot stewardess ben ik al een tijd gewend, maar wat voelt het heerlijk niet alleen meer “spelen” maar het gewoon op papier ook zijn. Alleen dat dingetje daar beneden, dat zit me hier in de zon toch nog steeds in de weg. Nog twee keer “boarden” dan is dat ook opgelost.

We zitten aan ons ontbijt –voor één keer in het havenrestaurant- als twee meisjes, meiden in spé, zich aan de rand van het zwembad precies voor ons neus beginnen te verkleden. Even voel ik iets dierlijks in me als we kunnen kiezen tussen eieren met spek en worstjes, of gewoon netjes jam, honing en plakjes kaas. Ik kies het laatste, niets dierlijks meer in me, maar gewoon een blik houden op mijn lijn.

Het zicht vanuit het helverlichte zwembad door het donkere glas van het restaurant is beperkt, van het blikveld de andere richting uit naar buiten richting zwembad kun je dat niet zeggen. Het feit dat er twee dames aan de andere kant van het raam zitten te ontbijten heeft de twee meiden in spé duidelijk niet verontrust, misschien zelfs wel gerust gesteld.

Terwijl de één een handdoek ophoudt voor de ander worstelt meid twee zich uit haar hemdje en broekje, haar bikini in. De onschuld, het meiden gepriegel achter de handdoek –het jongere zusje van een van hen trekt handig met een enkel gebaar haar T-shirtje uit en duikt in haar bikinibroekje haar broertje met “vleugeltjes” achterna het zwembad in- het is aandoenlijk.

Ik voel me een voyeuze, waarneemster van een wereld die niet voor mij is bedoeld, alsof het simpele gegeven van die twee dames aan hun ontbijt voor dat restaurantraam en het vertrouwen dat dat oproept bij die twee meiden in spé deel uitmaken van een zusterlijke graal, die ik niet mag beschamen. Een heilige band die ik niet mag breken.

Tien minuten later begint het schouwspel zich twee meter verder, nu in het volle zicht van mijn Lief, weer te herhalen.

Ik sta op, reken af. We laten het ontbijt maar verder.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: