Ik schaam me…

Ik woon de uitvaartplechtigheid bij van een oom van mijn Lief. Geografisch wat verder weg spreken we de meeste nichten en neven niet zo vaak. Als ooit ingezetene van het westen “boven de Moerdijk” blijf ik gevoelsmatig toch een wat vreemde eend in de bijt in wat ooit een wingewest was onder diezelfde lijn van rivieren. Althans zo voel ik het.

Het is de eerste keer sinds de laatste stappen in mijn coming-out, dat mijn Lief en ik te midden van dit uitgebreide deel van de familie zijn. Het voelt wat vreemd zo’n verlate coming-out. We vragen vooraf voor de zorgvuldigheid hoe “welkom” ik ben, immers ik wil juist op zo’n dag niemand bruuskeren, niet de aandacht op mij vestigen.

Vol van liefde, integer en betrokken, geeft de plechtigheid een hartverwarmend beeld van de altijd grapjesmakende familieman. Een vader en opa die niets teveel was, die gekend en meer nog dan dat, gewaardeerd werd om zijn talloze creaties, in hout en steen. Afscheid van een familieman, bewonderd door de hele familiekring.

Iets meer dan een jaar geleden verzochten mijn broer en zusjes me niet naar de uitvaart van mijn vader te komen. Ongewenst en opgejaagd drongen ze er op aan bij mij en mijn Lief, dochters en schoonzoons, weg te blijven. Bang dat ik de aandacht zou trekken, bang dat niet de uitvaartplechtigheid, maar ik in de schijnwerpers zou staan. Bang voor een Gay-Pride in familiekring.

Wij bogen niet, saai en vrijwel kleurloos androgyn, althans zo kijk ik er een jaar later op terug, verscheen ik toch, nauwelijks in staat een behoorlijk verhaal te houden zo voelde ik me onwelkom, gedwarsboomd en onderdruk gezet. Als “joker” werd ten einde raad een neef uit de VS ingezet die mij en vooral mijn Lief nog eens moest overtuigen en bestraffen.

Als ik later terugkeer met mijn gezin van het crematorium blijkt de condoleance al praktisch voorbij, kan ik het “feestje” van mijn broer en zusjes met hun talloze relaties in ieder geval niet meer verstoren. Er zal wel iets zijn met oorzaak en gevolg, met kip en ei en met in je eigen staart bijten, maar kennelijk mag je dan zelfs in een persoonlijk drama als dat van mij, je verlagen tot het laagste dat je een mens kan aandoen. Alsof ik na 45 jaar toneelspelen een nieuw toneelstukje heb bedacht. Ik heb er geen applaus van hen voor mogen ontvangen, nog steeds niet.

Een zuidelijke uitvaart binnen de familie van mijn Lief resulteert al snel in een soort van reünie. Neven en nichten die je soms al jaren niet meer hebt gesproken. Wij reizen, anderen trekken weg naar elders in het land. Hoe zo vreemde eend in de bijt? Ik kom er al meer dan 35 jaar, toch voel ik me vandaag wat vreemd, immers, waar zij er niet om hebben gevraagd confronteren mijn Lief en ik hen wederom met een specifiek fenomeen.

De ontvangst is hartverwarmend, het bericht over mijn “verandering” is ons al weken, maanden geleden vooruit gesneld. Niet alleen via een paar dichterbij staande neven en nichten, maar ook langs de lijn van de oudere, 80+, ooms en tantes. We maken een rondje, na koffie en vlaai, stuk voor stuk gesprekjes met herinneringen, gedachten en voorvallen. Dat ik er ben is vanzelfsprekend, ook veranderd hoor ik er gewoon bij. Af en toe voel ik zelfs wat verbazing, niet over mij en mijn transitie, nee verbazing over de vraag waarom ik me dat “welkom zijn” sowieso ooit af vroeg.

Terwijl ik samen met mijn Lief uit Midden-Limburg terug rijdt dringt de schaamte tot mij door. Schaamte, zelfs na een jaar, voor het mensonterend welkom bij de crematie van mijn vader iets meer dan een jaar eerder. Schaamte vooral dat ik zelfs na bijna twee jaar vrijwel altijd warme ontvangst en acceptatie, toch nog steeds met de uitvaart van mijn eigen vader voor ogen, zekerheid blijf zoeken als ik me voor het eerst na mijn transitie ergens voor het eerst in mijn nieuwe uitvoering meld.

Advertenties

2 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. Diana Verhorst
    jul 29, 2014 @ 18:38:43

    Best wel heftig dit. Wat mensen elkaar al niet aandoen.

    Beantwoorden

  2. Jetse Offers
    jul 29, 2014 @ 20:15:04

    Ik begrijp jouw schaamte niet. Ben jij wel diegene die zich moet schamen? Jij kunt trots zijn op jezelf en ik weet bijna zeker dat het zich betaalt in (weer) gelukkig zijn. Respect!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: