Brok in mijn keel

Ik leg de telefoon neer en opeens realiseer ik me iets. Even krijg ik het te kwaad, krijg ik een brok in mijn keel.

Ik heb me vaak afgevraagd wanneer mijn transitie begon. Ondanks dat ik tot najaar 2012 alles impliciet en zonder al te veel aandacht deed, moet mijn transitie toch ooit eerder begonnen zijn.

Was het toen we na een megakortsluiting in mijn hoofd -de eerste keer dat ik openlijk naar huisarts en psycholoog mijn transseksualiteit bekende- in 2003/2004 onze plannen voor de reis binnen de reis concretiseerden? Was het toen ik stapje voor stapje vanaf 2008 mijn polo’s en bermuda’s afdankte en inwisselde voor veel te kleine broekjes en spaghetti hemdjes? Was het in 1991 toen ik mijn “koffer” in gebruik ging nemen? Of juist in 2010 toen ik met de hormonen begon?

Stuk voor stuk impliciete stappen, zonder formeel besluit en helemaal zonder “vlag en vaandel” aftrap. Ik deed, informeerde of overlegde met mijn Lief en het feit was daar.

Per 1 juli is de nieuwe wet op de aanpassing van het Geboortegeslacht in werking getreden. Een wet die het expliciet mogelijk maakt, onder voorwaarden, om mijn geboortegeslacht en mijn voornamen te wijzigen. Niets meer impliciet, net als bij de operatie over een maand of zeven, moet ik er zelf een afspraak voor maken. Moet ik zelf beslissen dit te doen.

De noodzakelijke verklaring is aangevraagd en nadat de genderteamcoördinator voor de tweede keer bevestigd dat het echt gaat lukken neem ik contact op met mijn geboortegemeente. Het liefst hadden ze me meteen op die 1e juli, zodat ik deel kon zijn van het feestje aldaar. Helaas, ik ben pas een week later in het land dus dat feestje gaat mijn neus voorbij.

Het is wat gehussel, maar dan is de afspraak toch gemaakt. Als ik de telefoon neer leg ben ik even stil.
Hoeveel mijn kinderen en kleinkinderen ook voor me betekenen, hoeveel mijn Lief de afgelopen 37 jaar ook voor en met mij heeft gedaan. Ik mis iets. Mijn ouders zijn overleden, zij kunnen niets meer met me delen –althans ik niet met hen- ik voel me ook wat schuldig naar hen. Altijd heb ik ze buiten mijn geheim gehouden, heb ik het niet durven delen met hen, heb ik ze nooit gesproken over de vermoedelijke oorzaak van mijn genderdysforie, tw. een te gering testosteron bombardement op mijn hersens in aanleg, in de 8e-12e week van mijn moeders zwangerschap waardoor ik al sinds het allereerste begin zit met vrouwelijke hersenen op een schijnbaar manlijk lijf.
Neen, ineens voel ik het gemis aan steun van mijn broertje en zusjes. Hoewel zij toen nog niet waren geboren, zijn zij het toch die het dichtst bij mijn geboorteakte zouden kunnen staan. Het mag niet zo zijn. Zij zijn het die het meest uitdrukkelijk afstand van me hebben genomen, die het verst weg van mijn geslachtswijziging zijn gaan staan.

Even voel ik me alleen, ik voel mijn tranen. Tot mijn Lief en ik ons realiseren dat we in ieder geval samen het feestje kunnen vieren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: