TechMiep

Projecties, vooroordelen, scheve voorstellingen en achterhaalde ideeën. Niets menselijks is mij vreemd.

Kijkend naar mijn opleiding, mijn werkervaring, heb ik vooral van management en beleid verstand, gehad. Natuurlijk, ik heb ooit geleerd hoe ik moest lassen, hoe de ketting van een motorzaag geslepen kon worden, hoe een diesel en een benzine motor werkt, maar echt verstand hebben van techniek, nee, niet echt.

Techniek, inmiddels publiceer ik er zelfs over, maar echt geleerd, eigenlijk alleen in de praktijk.

Door schade en schande wijs geworden heb ik geleidelijk tijdens de reizen met ons varend kantoor heel veel zelf leren doen, een workshop manual doet wonderen. Op andere momenten lag ik op mijn buik naast de monteur en registreerde zoveel mogelijk van wat er gebeurde. Immers ik betaal er toch voor, waarom zou ik het dan niet meteen onthouden.

Reizend door volslagen onbewoonde gebieden zat er niets anders op dan, handen in het haar of niet, zelf de overall maar aan te trekken.
De eerste jaren van mijn transitie, heb ik eigenlijk nooit mijn noodgedwongen technische werkzaamheden als storend ervaren. Tot op een ochtend in Nieuw-Zeeland de kachel het niet bleek te doen. Inmiddels anderhalfjaar aan de hormonen verzette de vrouw in mij zich tegen de klus. Het mannelijk gehalte van het begrip techniek riep weerzin bij me op. Te bang voor man versleten te worden, berg ik het gereedschap op.

Op zich niet erg, met minstens anderhalf jaar tropen voor de boeg en zicht op de Mediterranee was het niet hebben van een opwarmende kachel niet het grootste probleem. Ik nam als nieuw ontwikkelende vrouw afscheid van het technisch klussen; nou ja, als het anders niet kon, en daarna weer snel van motor naar keukenblok.

Eén keer nog verbouw ik thuis een wc. Dan is het ook daar voorbij en kom ik voor mijn wezen uit. Geen techniek meer, ik ben vrouw.
Het is sociaal psychologisch een te beredeneren reactie, hardgrondig afstand nemen om er na een periode van bezinning een nieuwe plaats aan te geven.

Weer terug in ons varend kantoor, kan het zo niet langer. Even oliewisselen kost plots een vermogen, de oude boiler kookt eigenlijk over –de beveiliging is defect- en bovenal, we hebben het koud. Node, maar met een groeiend gevoel van trots pak ik het gereedschap toch maar weer op. De vrouw met hoofddoek –mijn nieuwe haar kan niet zo goed tegen de felle zon- en steeksleutels blijkt geen mannelijke afschuw te scoren. Een medehaven bewoner spreekt zelfs waardering uit voor die twee vrouwen die tijdens hun reis de techniek gewoon zelf hebben aangepakt.

Zo op het oog lijkt het probleem met de kachel simpel. Gewoon het aantal alarmknippers tellen en de diagnose is gesteld. Althans zo lijkt het. Twaalf werkuren later ligt het inwendige van de dieselkachel keurig op tafel, een uur later zijn de onderdelen vervangen en weer geassembleerd werkt de kachel weer als vanouds.

Als ik ’s avonds mijn handen was en mijn hoofddoek af doe kan ik er weer om lachen.
Ik ben vrouw. Techniek, ik kan het nog.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: