Wisselkoers

Met een mooie zonnehoed op mijn kapsel in een vlot jurkje, geef ik een ferme ruk aan het startkoord van ons buitenboordmotortje. Elegant een 15 pk starten is mij nog niet gegeven. Het is een wat typische combinatie, die op en top vrouw op de plaats naast het motortje waar doorgaans een man op het randje van het bijbootje zit. Met een elegant gebaar weet mijn Lief ons af te duwen. Keurig en beheerst torren we achteruit bij de betonnen kade vandaan.

Het blijft spannend, als vrouw –twee eigenlijk-moet je alles onder al die kritische mannenblikken om je heen nu eenmaal altijd 100% perfect en ook nog voldoende elegant kunnen doen.

Eenmaal de veilige winterhaven uit daalt er een rust over me heen. Het lijkt wel of alle genderissues wat achter me liggen. Voorlopig geen VU gesprekken aan de horizon, een tijd geen epilatie meer of logopedie, alleen de SRS nog in de verte. Pas in juli weer een thema als ik mijn psychologe weer spreek en plan B los van de VU volgende stappen vraagt.
Alleen de vrouw in mij roept nog om aandacht. Zo reizend en trekkend met ons varend kantoor blijft de vraag toch iedere keer of ik, wij, voldoende vrouwelijk blijven in onze aanwezigheid.

De bank ligt bezaait met stapeltjes kleren. Oude warme vormloze broeken en truien “unisex”, voor als de reis ons op onchristelijke uren tegen weer en wind op het koude water brengt, strakke shirtjes en broekjes – ik wil als vrouw herkenbaar blijven- voor zonnige momenten als de bikini nog niet uit de kast is gehaald, wat langer en warmer goed, vrouwelijk gesneden voor als de zon achter de bergen zakt. ’s Avonds krijgen we vaak de bevestiging. Een deel van de nieuwkomers vaart nog even een rondje om ons heen. Twee vrouwen op zo’n boot, dat beeld moet je toch even beter bekijken.

Op een andere bank liggen mijn werkkleren, strak en vrouwelijk, maar met een geur die ander gebruik verraad. Ze liggen altijd paraat, immers olie, vuil, roest, zoveel kunnen de vlekkentovenaars niet aan.
Met bh’s is het niet anders, aan de kapstok hangt een “mooie”, een die prima toont, een ander op de bank, lekker zittend, ze kan tegen een stootje., Tussen de werkkleren, een oude, te klein en niet meer zonder oliegeur.

Samen weten we een aardige klerenkast om ons heen te verspreiden. De dag kent nu eenmaal veel wisselmomenten, ochtend kilte, middagzon, avond wind of aankomen, vertrekken, sleutelen of naar het dorp gaan, die telkens weer vragen om een nieuwe look.
Je wilt je omgeving toch niet teleurstellen of nog erger, in verwarring achterlaten

Advertenties

1 reactie (+voeg die van jou toe?)

  1. Lidewij
    mei 27, 2014 @ 21:31:25

    Haha, die tweede alinea is zoooo herkenbaar als het om boten gaat! 😉

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: