Maalstroom

Af en toe voel ik me in een draaikolk, emoties, gevoelens, alles tuimelt door elkaar. Het is alsof ik een blik werp in een geheim laatje. Een laatje waarvan ik tientallen jaren het bestaan niet wist.

Eigenlijk ken ik het gevoel al mijn hele leven. Dat gevoel van een diep nachtelijk gesprek aan de rand van het kampvuur onder het genot van 5-liter supermarkt wijn. Dat gevoel dat je hoofd nog tolt en draaikolkt, zelfs na een paar uurtjes slaap. Je geeft elkaar nog een knuffel, een steelse zoen en dan ga je allebei je eigen kant uit. Je hart, je gevoel, blijft bij elkaar.

Terugkijkend, geen feest voor mijn Lief, was het altijd met vrouwen. Nou ja, op één keer na toen een deelnemer in een van de reisgroepen waar ik verantwoordelijk voor was me zijn liefde bekende. Ik, als gedwongen hetero man, kon er altijd maar een verklaring aan geven; VERLIEFD! Of het nu die deelnemer in die reis was – de liefde was niet wederzijds!- , de vriendin die in scheiding lag, de vriendin van die pedoseksuele partner die met mij zoveel beter kon praten of al die andere vrouwen waar het zo goed mee voelden, we bereikten samen telkens dat zelfde gevoel; Soulmates!

Wist ik veel, ervaren in en gruwelend van mannenvriendschappen, dat het dressoir van de emoties nog andere, voor mij niet zichtbare laatjes had.

Mijn Lief, nuchter en op afstand, moet er gek van geworden zijn, mijn op hol slaande gevoelens. Zoals ik ze nooit hebben kunnen plaatsen, zo heeft ook zij er nooit richting aan kunnen geven.
Een zijstraat, veel van de effecten van mijn hormonen heb ik pas maanden, soms zelfs jaren later (pas) leren herkennen. Het lijkt vreemd – ik heb gewoon de bijsluiter niet goed begrepen- maar misschien is het met relaties, emotie en affectie ook wel zo.

Mijn transitie heeft me de afgelopen maanden, jaren een aantal nieuwe vriendinnen opgeleverd. Vrouwen, trans of bio, waar ik me op verschillende manieren mee verbonden voel. Met hun verschijning, in het echt, in mail en sociale media, is de draaikolk, de maalstroom, de waterval in mijn hoofd, mijn hart, gegroeid. Niet rechtlijnig organisch, maar zoals een onweersbui, plots sta je er midden in.

Af en toe is het alsof je met een scheepskompas over een brok ijzer vaart en volkomen gedesoriënteerd alleen nog rondjes draait, tot je jezelf verward en wel weer bij de haren neemt en de rechte weg op stuurt.

Er gaat een wereld voor mij open, en niet alleen voor mij, maar ook voor mijn Lief, en alle bij tijd en wijle volledig stuurloze vriendinnen en hun relaties. Plots overvalt het je, word je erin gezogen en regent het tot verbijstering van de omgeving alleen nog roze.

Vriendinnen, affectie, iets voelen. Als voorgeprogrammeerde gedwongen hetero man, heb ik enig gevoel op dit gebied dat ik ontdekte al snel verward met seks en zo ik het niet zelf deed, werd het al snel vanuit de omgeving zo vertaald en was de vriendschap over of kostte het mijn baan.

Hoewel het er soms op lijkt dat al die vriendinschappen slechts slagvelden generen, merk ik dat als ik er beter naar kijk het eerder een complex station is waar op meerdere niveaus verbindingen lopen. Met de een kun je eindeloos muziek delen en luisteren, de ander heeft een zware uitdaging waar je haar graag in steunt, weer een ander geeft een schouder om uit te huilen en tegenaan de steunen. Vriendschappen die zonder enige bijbedoeling een knuffel, een hand, een traan en een zakdoek geven en vragen.

Het is verwarrend, ik lees een verhaal over vriendin zijn met de “nieuwe” van je ex. Explosief, dramatisch, bewonderend, het doet me wat. Om me heen zie ik relaties aan en uitgaan, wisselen en doorschuiven. Soms blijven tranen en onbegrip achter, soms ook respect en weer op terug kunnen vallen. Soulmates, hartsvriendinnen, steun en toeverlaat. Geef het een naam.

Heel langzaam leer ik de inhoud van dat geheime laatje in mijn dressoir van emoties beter kennen. Doorzie ik het verwarrende patroon wat beter, ga mijn veranderd taalgebruik herkennen.

Neen, in de minimale en geforceerde mannenvriendschappen die ik had kwamen “knuf”, “liefs” en “hartsgeheim” niet voor, werd enige affectiviteit al snel vertaald met seks. Eigenlijk jammer, want dan was ik al decennia eerder met mezelf geconfronteerd.

Vriendinnen -hoewel het me soms een slagveld van emoties lijkt- er gaat een wereld voor me open.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: