Hormoontjes

In een van de wachtkamers die ik als transvrouw regelmatig bezoek, valt mijn oog erop: “PMS, kan je laten exploderen, boos worden om niets. Ineens ontpop je je van redelijk en gematigd in een gestrest kreng vol moodswings”. Het vangt je een paar keer per jaar, hooguit een week, hooguit eens per maand.
Heb ik even geluk denk ik nog. PMS zal mijn deur altijd voorbij blijven gaan. Als transvrouw ben ik er gewoon niet voor toegerust.
Een reportage een paar weken geleden, “uitzending gemist”, zoemt in op de overgang. Weer zo’n programma vol onbegrip en moodswings. Niet eens per maand, maar een keer in je leven, misschien wel 10 jaar achter elkaar. Weer kan ik “begripvol” aftikken, op mij zal de overgang pas greep krijgen als ik definitief stop met mijn oestrogeenpleisters. Afgezien dan van een week of zes rond mijn operatie in Thailand, ligt dat moment nog heel ver weg voor mij. Ik verheug me er niet op.
PMS, Overgang, beslist geen feest, mijn Lief weet er alles van. Hormoonschommelingen vlak voor de menstruatie, teruglopend oestrogeen in de overgang. Het effect op je humeur, en dat van je omgeving, weten we allebei, is stevig.
Met mijn vaste hormoonafgifte uit de oestrogeenpleisters en mijn tot nul teruggebracht testosteron moet ik me toch veilig voelen voor de hormoonswingers. Tenminste dat dacht ik echt, tot ik tenslotte zelf aan begon…
Iedere dat ik van de lage temperaturen in Nederland naar de warmte van de Middellandse Zee of de Tropen reis, ben ik een aantal dagen absoluut niet te genieten ben. Ook merk ik ook dat ik als ik fysiek ongebruikelijk stevig in touw moet, dat mijn stemming aardig wordt aangetast. Is het niet een gewoon voorbeeld van “kip en ei”, als ik heel boos of verdrietig ben, lijkt het wel of ik het nog maar eens lekker versterk.
Ik geloof niet meer in mijn “flatline” hormoon regime. Volgens mij zitten er door allerlei oorzaken nog steeds pieken en dalen in. Stijgt mijn tot nul teruggebrachte testosteronniveau ineens als ik me een paar dagen zwaar inspan toch weer merkbaar in mijn gevoel. Krijgt door de stevige temperatuursprong in korte tijd, net als bij boosheid en verdriet, mijn stofwisseling een forse duw, reageer ik ineens anders op de oestrogeen, produceer ik elders in mijn lijf plots toch weer meer of juist minder van de hormonen die mij gestrest doen zijn.
Als ik er zo over nadenk bekruipt me nog iets anders. Is de “overgang” van Lief, echt wel gelijk aan “overgaan”? Onderzoek leert dat de teruglopende oestrogeen spiegel van cis-vrouwen, “natuurlijk goed uitgeruste vrouwen”, in de overgang helemaal niet naar 0 terug loopt, maar alleen maar belangrijk verlaagd. Ook haar lijf reageert dus af en toe wat springend op de hormonen. Nog zo’n hormoon stuiter dus in ons huis, zo’n hormoonpin die af en toe uit de granaat ontsnapt.
Neen, hormoon sprongen zijn nog jaren mijn deel, ons deel kan ik beter zeggen. Leuk voor mijn omgeving, geen PMS week in de maand met plotselinge irritaties en oprispingen, nee gewoon een neo-pms risico iedere dag, maal twee dan wel te verstaan.
Af en toe explodeert er weer zo’n emogranaat in ons midden, heeft een van tweeën de pin er uit gestoten. Slaan de keukendeurtjes, sneuvelt er weer wat servies, ligt er weer wat make-up op de vloer. Het heeft een tijd geduurd voor we het allebei door hadden, door elkaar heenlopende cycli, toch af en toe lastig voor het gemoed.
Toch is er nog hoop. Onderzoek heeft ooit laten zien dat vrouwen die intensief samenleven zelfs ongewild hun hormooncycli op elkaar af gaan stemmen.
Dat zal wat worden, als we naast de periodieke vreetbuien, zelfs het servies cyclisch aan kunnen gaan vullen.

Advertenties

Lief zijn voor je Vagina

Lief zijn voor je Vagina –let op de klemtoon. Al weer een maand of zes geleden woonde ik samen met mijn Lief een voorlichtingsavond van de VU bij, “Man naar Vrouw Vaginaplastiek”, zeg maar “de operatie”. Jaarlijks informeert de VU haar doelgroep over alle aspecten, pre en postoperatief van de operatie. De verantwoordelijke voor het genderteam, Mick van Trotsenburg, entertainde zijn publiek die avond samen met zijn collega’s over de ingreep zelf, ins en outs, pre en postoperatief. Een vooral over het “Lief zijn voor je Vagina”.
Om in lijn met een oude bestofte sketch van Wim Sonneveld te blijven, in de pauze lagen er geen kroketten in het vet.
Het is nog wel ver weg, een maand of 9-10, maar het houdt ons toch bezig. Het is niet niets waar je een keuze in maakt. Ons denkproces is inmiddels al verder gevorderd. Ik scheef het al eerder, de datum bij Suporn is al bepaald. Toch is er zoal samen nog wel meer af te stemmen. Af en toe over de ontbijttafel scherpen we alle twee onze gedachten weer verder.
Naast veel feitelijke informatie, een gezonde dosis verwachtingsmanagement. In mijn geval verwacht niet meer dan een “echte”vrouw –biovrouw- op mijn leeftijd van haar seksueel functioneren mag verwachten. De tijd van driemaal per dag ligt al geruime tijd achter me.
Een ding sprong er in de voorlichting duidelijk uit, naast niet-roken, een gezond gewicht en matig alcohol gebruik kun je met bekkenbodemoefeningen de voorbereiding op en het herstel duidelijk beïnvloeden. Een paar weken later kom ik met een kennis, bekkenbodem therapeute, in gesprek. Ik leg het haar voor, wat te doen? Hoe lang of kort van te voren. Duidelijk is dat ik het vooral zelf moet doen.
Zo treffen we elkaar op een mistige woensdagochtend, er volgen er nog een paar. Ze neemt me bij de hand door bekkenbodemland, eigenlijk draait alles om voelen. Voelen wat ik nu heb en kan en, met de spieren die ik nu al heb, voelen wat mijn nu nog virtuele vagina (neovagina volgens de geleerden) straks mag bieden en nu in de bekkenbodem al te bieden heeft. Het is goed geeft ze aan nu al je eigen lijf daar te verkennen – eindelijk mag ik gelegitimeerd wat ik vroeger in mijn prilste jeugd nooit mocht. Straks voorafgaand aan de ingreep is de helft van het oefentraject dan al afgelegd.
Binnen een week na de ingreep dwingt Suporn zijn dames te starten met dilateren, vaktaal voor het drie keer per dag een uur open en op diepte houden van het nieuwe orgaan. Hoe dat in haar werk gaat schrijf ik vast nog wel eens. Het aller belangrijkste daarbij?…ontspannen. En hoe? … middels een ontspannen bekkenbodem, het geheel dat knijpt maar als het goed is ook ontspannen ruimte biedt.
Eerlijk is eerlijk, hoewel ontspannen voel ik me er toch wat ongemakkelijk bij, oefenend met mijn therapeute. Het is nogal wat, heen en weer switchend tussen twee anatomisch modellen te verkennen waar je werkelijke gevoel nu zit. Alsof ik me tussen twee werelden bevind, de reële hoewel door de hormonen al weer jaren uitgeschakelde mannenwereld en de aankomende wereld van mijn ook van onderen groeiend vrouw besef.
Als ik weer naar huis fiets -mijn dameszadel doet mijn bekkenbodem in elk geval geen geweld aan- ben ik even stil. Weer een stap gezet, een heftige, er zullen er de komende 9 maanden nog wel een aantal volgen.
Kortom, de komende maanden ga ik alvast lief zijn voor mijn virtuele neovagina. Ga ik gewoon toch weer voor drie keer per dag.

Volgende Nieuwere items