Dubbel

“Ik ben Diederique, ik ben een transvrouw met een lesbische relatie”.
Na mij stelt mijn collega van die dag zich op een vergelijkbare manier voor. De klas is muisstil. De opening, zo direct, hadden ze kennelijk bij het gesprek dat we met ze voeren over LGBT acceptatie en respect niet verwacht.

Ik ben dubbel. Geleidelijk stel ik me maanden eerder aan mijn schildervriendinnen voor door, met kleine reacties en opmerkingen tussen het kwasten door, een plaats als vrouw -avontuurlijk, oudere leeftijd, vrouwelijke partner, kinderen en kleinkinderen- te veroveren. Mijn trans zijn laat ik buiten het verhaal.

Toen mijn transitie vijftien maanden geleden in de laatste meest zichtbare en onomwonden fase belandde, vond ik dat in de beperkte kring waarin ik me vertoonde iedereen best mocht weten, moest weten zelfs, van mijn genderdysforie. Ik was gewoon bang dat je “het” toch nog zou zien. Het was een excuus om als “bijzonder” figuur nog een tijd geaccepteerd te blijven.

Naar mate de tijd vordert en ik steeds vaker, anoniem, gewoon als vrouw aan het leven deelneem, vind ik het steeds minder nodig dat vreemden “iets” weten. Wie het weet en serieus belangstellend is, welkom. Voor de rest is er wat mij betreft niemand die er verder iets mee te maken heeft. Toch blijft het me wel bezighouden, degene die het weten en die er verder niets mee doen. Ik voel me er niet prettig bij. Bang toch ineens als kermisattractie te worden bekeken, niet beoordeeld te worden op wie ik nu ben, in plaats van gezien te worden als diegene die ik ooit was.

Een goede vriendin confronteert me met mijn dubbelheid, “ben je niet gewoon bang?” Schaam ik me voor mijn genderdysforie? Ze gaat nog een stap verder, “ontneem je je nauwe omgeving niet de mogelijkheid van een eigen identificatie”. Ik denk dat ze gelijk heeft –ze is een expert met nog grotere emo-rollercoaster vrije val ervaring. Hoewel, tegenover die eigen identificatie van de andere, dat eeuwige excuus van mijn transgender zijn, schuilt daar ook niet gewoon angst in? Is er dan niet wat weinig oog voor het voorkomen van het genante van het ineens en plein public voor onbekenden, niet meer vrouw maar gewoon verklede man blijken te zijn.

Het zit in een klein hoekje –van een dakpan- het verschil tussen wie het wel en wie het niet hoeft te weten. We laten het bovenste houtwerk van ons huis opnieuw schilderen. Het is de eerste klus van de schilders bij ons. Dagenlang aanvaarden de schilders, net als de cv monteur een paar weken eerder, mijn Lief en mij als de twee dames. Tot een van hen per ongeluk bij het schilderen van de daklijst een buurdakpan beschadigd blijkt te hebben en een lekkage veroorzaakt.

De loodgieter komt even de dakpan vervangen en weer goed in rij leggen. Hij komt vaak bij ons over de vloer, een huis van 30 jaar blijft nu eenmaal niet zonder gebreken. Wat verdoofd na mij aanschouwd te hebben, vraagt hij de buurvrouw om toelichting op mijn vernieuwde aanwezigheid. Hij was mij na de laatste keer –skinny jeans, laarsjes- op het dak niet meer tegen gekomen. Discreet verteld ze hem van de transgender buurman die nu als vrouw door het leven gaat.

Vrouw, transvrouw, transseksuele vrouw. Als ik over een kleine driehonderd dagen in Thailand na een paar uur “afwezigheid” weer bij mijn positieven kom heb ik een nieuw dilemma. Wat ben ik nu echt? Een van mijn Rotterdamse vrienden met veel transvrouwen in zijn “vriendenlijst” maakt het me extra moeilijk. “Jullie noemen je allemaal anders”.

Volgens mij ben ik dan nog meer “vrouw”, in de LGBT voorlichting misschien “transvrouw”. Dubbel zal ik nog wel even blijven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: