Leeg hoofd

Nog maar een paar degen geleden schreef ik nog “het laat je nooit los”. “Pas als de hechtingen eruit zijn” voorzag ik wat meer ruimte in mijn hoofd. Voorlopig een vergissing blijkt inmiddels. Mijn hoofd is leeg, nou ja in ieder geval wat meer opgeruimd. Ik, of eigenlijk we, hebben knopen doorgehakt.

Jaren zaten we als we thuis waren op een oude bank, zo een uit de ouderlijke boedel. We hikten er tegen aan en wilde eigenlijk een ander. Tot we de knoop doorhakten en twee nieuwe spierwitte Ikea banken naar binnen sleepten. Nu de oude bank er nog uit en een lekkere voorlees stoel naar boven en het ziet er ineens anders uit.

Na jaren aanhikken tegen mijn andere gevoel, aanhikken tegen mijn transitie in het buitenland, aanhikken tegen de vraag wanneer dan wel in eigen land, lijken we nu goed op weg te zijn. Het is net of met het “Groene Licht” van de VU, de start van de RLE, een nieuwe fase is ingegaan. Een fase waarin ik niets meer hoef te bewijzen, eindelijk weer mezelf kan zijn. Het voelt goed. Vreemd eigenlijk want aan de hormonen kan het niet liggen, die zijn al drie en een half jaar gelijk. Mijn lichamelijke verandering staat vrijwel stil, mijn cup B groeit niet meer verder, mijn buikje heeft plaats gemaakt voor mijn taille. Wat wil ik nog meer?

Eén hikje lag er nog aan de horizon. De geslachtsaanpassende operatie (SRS). Wachten in Nederland of plannen elders? Als zelfstandige betekent dat wachten en wachten, nog meer onzekerheid, nog meer rommelen met mijn werk in de marge. We zoeken, mailen en overleggen. En dan zijn mijn Lief en ik eruit. We hakken een knoop door, bepalen ons programma voor de komende twee jaar en kunnen weer aan de slag. SRS vastleggen, bij wie en wanneer, bepalen wanneer we weer terug zijn en wanneer ik circa weer met mijn werk kan beginnen. Een vervolgroute voor ons reizen uitstippelen, schrijfopdrachten genereren, boeken plannen, noem maar op.

Ik zet een voorlopige kras in mijn agenda, data worden gereserveerd. Nog een klein jaar dan kunnen we weer verder. Leven zoals ik al bijna zestig jaar wil.

Er is een last van me afgevallen. Ik weet wat er voor de boeg ligt, weet wat ik in afwachting daarvan ook dit jaar nog op kan pakken. Steeds minder “transitie”gerichte activiteiten liggen op mijn pad, steeds meer gewoon kunnen doen neemt de plaats daarvan in. Ik voel me goed.

Ik verheug me er nu al op. Begin 2015 Thai eten en herstellen op mijn spierwitte bank. Met een leeg hoofd, dat wel.

Advertenties

Volgende Nieuwere items