Undercover

We staan naast elkaar aan het fornuis. Zij pureert bietjes voor een ravioli met kruidige buitjesvulling, ik los de gelatine op voor de veel te machtige tiramisu. Het gaat het met je? 14 dagen geleden sprak ik haar voor het laatst; ze is ruim zeven maanden zwanger. “Steeds meer “harde” buiken, je kent het zelf vast ook nog wel. Moet het wat rustiger aan doen, loop nu bij de fysio”. Ik knik, bekkenbodem, instabiliteit. ” Ja, precies”
Het voelt zo gewoon, zo’n gesprek je over de pannen, de boodschappenkar, over mijn tekenpapier, bij de voordeur of op straat. Wat valt er in een transitie nog te doen als je eigenlijk alles al hebt gehad, alle coming-outs achter de rug zijn, al maanden lang nergens meer gemeneerd wordt en eigenlijk gewoon wil gaan doen.
Precies, “gewoon” doen, de vraag is alleen hoe gewoon is gewoon?. Terugkomend vanuit het buitenland probeer ik de draad weer op te pakken, familie, vrienden etc. Tussendoor bezoek ik samen met mijn Lief noodgedwongen af en toe de VU. De zelfdiagnose moet uiteindelijk nog wel bevestigd worden.
Ik geef het voortaan “gewoon” doen, mijn sociale integratie als vrouw, wat meer kader, gewoon doen als oudere vrouw, oma en moeder, vrouwelijke partner. Een actieterrein dat mij waarschijnlijk het best ligt. Nu ik toch al zolang niet meer gemeneerd wordt, moet dat toch lukken. Ik ga “stealth”, onzichtbaar. Anders dan bij de meeste vrienden en kennissen, hoeft verder niemand meer te weten van mijn verleden als man. Niemand vertel ik verder van mijn worsteling als transseksuele vrouw. Alleen als dat, zonder het zo te benoemen, ooit eens in de sfeer van een verhaal zo past. Ik ga undercover, hoewel echt undercover is het niet, het is mijn nieuwe jas. Een jas die ik eigenlijk al tijden draag en nooit meer uit wil doen.
In mijn tekenclubje, zo noem ik mijn dinsdagochtend teken en schilderles maar even, vind ik precies de lotgenoten die bij me passen. De meeste zijn moeder of grootmoeder, verwachten een kleinkind en passen qua leeftijd en leefwereld precies. We tekenen dit keer anatomisch correcte figuren. De opmaat voor het echt tekenen van een persoon. Al snel komt het gesprek op onze eigen maten, hoe de overgang de een tot gewichtsverlies brengt , terwijl de ander juist aankomt. De hormonen vliegen over tafel, typisch mijn ding, ook vol hormonen, ook in een soort overgang, ook mijn gewicht vloog er een paar jaar geleden zo af. Ik babbel leuk mee.
Als een van de mede tekendames op een dag grootmoeder wordt rollen de bevallingsverhalen van de dochters over de tafel, onmiddellijk gevolgd door die van ons zelf. Nou ja, beken ik eerlijk, ik kan geen kinderen krijgen, mijn Lief deed al het werk. Er wordt begrip vol geknikt, de vrouw-vrouw relatie –mijn vriendin- heeft ook meteen haar plek.
Nog geen uur bezig op een kookworkshop en het bevallingsverhaal , andere deelneemsters, loopt al weer keurig in het spoor. Wederom deel ik mijn ervaring, misschien de volgende keer er ook bij vertellen hoe ik om drie uur in de nacht de bevalling bij mijn Lief C zelf maar deed, omstrengeling verhelpen, forceren adem te halen, zorgen dat er nieuw leven kwam in dochterlief. En met succes, nu bijna dertig jaar later is ze, een van de belangrijkste steunpunten onder mijn transitie.
Soms voel ik me alsof ik dans op het slappe koord, stapje voor stapje in een wereld die ik me juist in haar nuances steeds meer probeer eigen te maken, bang te vallen, gericht om voldoende gracieus de overkant te bereiken. Niet vallen en vooral niet opvallen.
Gewoon doen draait niet alleen om mee kunnen praten, de zeden en gewoontes. Het gaat ook om voorkomen en verschijnen. Mijn hoofddoekje, nog niemand heeft, anders dan in het buitenland ooit gevraagd, hoe erg het nu met me is? hoe lang ik nog te leven heb? De juiste toon, de juiste intonatie. Zelfs in het gesprek met mijn omgeving, mijn kook en tekenclubjes, mijn uitgevers lukt het me nog de juiste toon en hoogte te vinden.
Een transitie is een overgang. Een overgang van werelden. Stapje voor stapje maak ik voortgang, kom ik steeds dichter bij mijn doel. Onzichtbaar, onmerkbaar en niet waarneembaar maak ik me mijn nieuwe wereld eigen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: