Monteur

Drie kwartier al loopt het gesprek. Nou ja gesprek, drie kwartier lang probeert de cv monteur me van mijn onkunde te overtuigen. Helaas komt hij niet verder dan, “mevrouw, zo werkt het niet” om daarna weer als een moker zijn denkbeeld (alle leidingen van het cv systeem vernieuwen) er in te hameren.

Het had zo simpel kunnen lopen. De monteur die al een tijd onze cv onderhoudt , naast mijn eigen bijdrage, stelt voor ons huis in twee zones te verdelen. Een die we overdag “redelijk”verwarmen en tweede helft middag/avond al aflaten koelen als het schrijfwerk is gedaan, en een die we juist in de middag /avond op temperatuur brengen als het leven met boek en buis wat stil komt te vallen. Simpel oplossen, splits het systeem en laat ieder deel met een eigen thermostaat en eigen klep de ketel aansturen.

Het had zo simpel kunnen zijn. Nadat we met hem afspreken het zo te gaan doen valt hij uit en verdwijnt volledig van de aardbodem; geen telefoon, niets, geen enkel levensteken. Na maanden wachten en bellen besluiten we het nieuwe jaar een nieuwe start te maken. We nemen een lokaal gerespecteerd en aanbevolen technicus – door mij nu niet meer!- in de arm. Met grote stappen beent hij door het huis. “Al het leidingwerk vervangen”. Waarschijnlijk had hij vroeger ooit tandarts willen worden. Die hebben vaak hetzelfde als ze de oude troep van hun collega aanschouwen, hup alle metaalwerk eruit en een nieuwe start maken!

Hoe ik het ook probeer, hoe ik hem ook laat zien wat we wel willen, hij luistert niet. Radeloos word ik. Zeker drie keer tijdens het gesprek probeer ik vanuit zijn oplossing de stap terug te maken naar wat we echt willen, maar hij verstaat me niet.

Of eigenlijk, ook Lief C bereikt hem niet, hij luistert domweg niet. Drie kwartier houd ik het vol en dan voel ik de tranen opkomen. Zo blond ben ik toch niet? Er wordt gewoon niet geluisterd, ik, of eigenlijk we, worden gewoon niet serieus genomen.

Lief C werkt hem de deur uit. Zoveel onbenul en vooral zo weinig respect, dit gaat het niet worden.

Eenmaal terug achter mijn bureau komen de tranen echt. Hoe vaak en gevarieerd ik het ook breng, er wordt gewoon niet naar me geluisterd. Is dit nu “leven in de gewenste rol?”  Neen dus, dit is helemaal niet wat ik wens. Ik had me hier toch van mijn leven als vrouw iets anders voorgesteld.Iets volwassener en gelijkwaardiger.

Lief C heeft met me te doen, hier kan ik echt nog niet tegen. Tegelijkertijd lacht ze inwendig, haalt haar schouders op, dit overkomt haar al jaren; mevrouwtje …

Gruwel, pas tegen de avond besluiten we nog eens  de uitdaging aan te gaan; we nodigen een ander bedrijf uit.

Advertenties

Wat gebeurt me nu..

De lat verschuift. Veelvuldig komt de schuivende lat in mijn gesprekken met mijn Lief naar boven. Ideeën, angsten, uitdagingen, het blijkt al snel in het gesprek dat ik –wijs geworden?- schuif met mijn criteria. Wat een paar maanden geleden geldig was is inmiddels al weer achterhaald.

Ik kijk samen met Lief C naar een tv-documentaire over een Nederlandstalige popgroep halverwege onze gezamenlijke jaartelling. Het was vooral de groep van C, zo’n meidending daar verzette ik me stevig tegen. Ik voel een verkoudheid opkomen en ben tot weinig meer instaat; doe maar, geef ik aan als ze voorstelt er naar te kijken.

Toen ze ooit halverwege de tachtiger jaren uit elkaar gingen, deed me het niet zoveel. Er gaan er geregeld uit elkaar. Ik was mijn Beatles trauma nog niet te boven.

Toch kijk ik met een half oog mee. Het intrigeert me wel hoe ze stap voor stap hun band, repertoire en klankkleur ontwikkelen. Geleidelijk aan begint ook de tekst van de liedjes me wat meer aan te spreken. Ik recht mijn rug en spits mijn oren. Bandleden verdwijnen en worden weer aangevuld, maar de vaste groep soundmakers blijft toch behouden. Joelende meiden vullen het beeldscherm.

Ruim een uur later gaan ze ook in de documentaire weer uit elkaar. De show is over.

Ik pink een traan weg, in nauwelijks anderhalf uur ben ik van ze gaan houden. Ze zijn grijzer en kaler geworden, inhammen schemeren door hun grijskrulletjes haar. Ook hun publiek is mee gegroeid, gillende tieners hebben plaatsgemaakt voor moeders met iets meer kin en oma’s met een leesbril.

Als we de buis uitschakelen mis ik ze al! Wat heb ik veel gemist! Eindelijk kan ik me verplaatsen in de deuk die hun uiteen gaan in C’s gevoelens heeft geslagen. Ik voel met haar mee; postume.

Terwijl ik sniffend de trap naar de slaapkamer beklim –verkoudheid of emotie?- overvalt het me ineens.

Wat gebeurt er met me? De lat is verschoven.

Toch over twee weken eens aan de endocrinoloog vragen of je laagdrempeliger emotie zich ook tot muziek en dinosaurische popgroepen kan uitstrekken.

Saai

Een nieuw jaar ligt voor mijn voeten. Saai denk ik in een eerste opwelling.

2013 was schokkend, enerverend, uitdagend en wat afwachtend. Maar 2014, wat valt daar nu nog meer van te verwachten?

Achter me ligt het jaar met een belangrijk stuk van mijn coming-out. Drempels die telkens weer toegankelijker bleken dan ik had verwacht, een “welkom” dat vrijwel altijd hartelijker was dan ik in mijn stoutste dromen had voorzien. Een jaar ook van wachten op de VU, een jaar van al die stappen die ik nu ook buitenshuis op vaderlandse bodem durf te zetten, in vervolg op de vele die ik eerder, met dank aan mijn Buff mutsjes al kon zetten, mijn leven maandenlang leidend op buitenlandse grond.

Een paar dagen voor de start van 2013 werd ik in het ziekenhuis verwacht voor een dexascan, een botintensiteitsmeting om na te gaan wat de schade kon zijn van mijn 2,5 jaar illegaal hormoongebruik. In de patiëntaanwijzingen lees ik dat je geen metaal aan mag hebben bij de meting; geen ritssluiting, geen bh beugels of haakjes dus.

In een groene gebreide jurk met een legging stap ik die ochtend door de gangen. Op weg naar de scan doorkruis ik een stevig bezochte wachtruimte. Op mijn laarzen tik ik me zelf een weg door de gang, voor mijn gevoel bekeken door tientallen paar ogen. Ik haal figuurlijk mijn schouders op, er zullen dit jaar vast nog heel veel  paar ogen volgen. De eerste stappen in eigen land als vrouw buitenshuis.

Nu een jaar later doet het me niet zoveel meer. Ik word niet meer aangekeken, voel me als vrouw deel van het straatbeeld, gerespecteerd. Het zal rond die tijd zijn geweest dat ik ook voor het laatst “gemeneerd” ben, zelfs aan de telefoon. Ja, als vrouw word ik wel gezien, zelfs door de Turkse monteur die nadat ik hem vijf keer had uitgelegd dat de bouten in het metaal getapt zaten me vroeg of ik het toch nog even wilde controleren; stampvoetend en in tranen droop ik af, maar een mooier compliment kun je toch niet krijgen.

Uiteindelijk kwam het begin 2013 met de hormonen goed, nadat de huisarts gerustgesteld was door de opperste VU deskundigheid mocht ik door. Stoppen –versneld in de overgang- was kwader dan de hormonen voortzetten.

Over een paar dagen kom ik echt onder het VU regime, de eerste stap in de GAB, de geslachtsaanpassende behandeling die ik mezelf al drie en een half jaar geleden heb aangedaan. 2014, mijn proefjaar, mijn RLE; nu eens in het echt laten zien of ik mijn leven kan leiden als vrouw. Het voelt wat vreemd, na een vol jaar vuurproef in binnen en buitenland en na twee/drie jaar voorafgaande buitenlandse transitie, nu pas mag ik laten zien hoe het me echt vergaat. Geen jaar passeerde ik zowel douanes en grenzen op luchthavens in strenge moslimlanden als “vrouw” met mijn mannenpaspoort, als in 2013; wat is nu echt een real life experience (RLE)?

Ooit werd met dit proefjaar de periode omlijst van transitie en coming-out, van wennen aan de hormonen en vooral aan je nieuw rol als vrouw; tegenwoordig zijn er dankzij de mildere maatschappelijker opvattingen al meer neomannen en vrouwen uit de kast. Ik denk dat 2014 vooral een jaar van rijping is, van groeien in je eigen rol van vrouw, van groeien, zoals een medeblogster schreef, van knuistjes aan de tafelrand naar een eigen plek in de groep. Van schuchter en aarzelend, op zoek naar jezelf, naar zelfverzekerd en fier zonder haantjesgedrag.

“Nog 6 maanden” zou binnenkort de titel van een blog kunnen luiden. Nog 6 maanden en dan kan ik, met een deskundigenverklaring in mijn handtas mijn geboortegeslacht laten wijzigen. Kan ik eindelijk af van de verafschuwde M in mijn gegevens bij bank, verzekering en gemeente; en de belasting dienst helaas, die krijgen al automatisch bericht. Ik dacht nog wel dat ik daar opnieuw kon beginnen.

Dat derde kwartaal wordt bijzonder. Dan kunnen Lief C en ik ook voor de wet als vrouwen één en verbonden zijn. Nog maar 13 jaar geleden was dat nog anders. Was wijziging van geslacht slechts mogelijk na operatie en scheiding vooraf. Einde huwelijk met de staat als eiser zeg maar. Ons huwelijk is er straks een met een wel heel bijzonder randje, een unicum een huwelijk van gelijke partners van meer dan 35 jaar terwijl de wettelijke basis pas 13 jaar oud is. We weten ons in een selecte groep, eerlijk is eerlijk, we zijn geen koploper, sommigen hebben zo’n huwelijk dat nog verder teruggrijpt.

2014 geeft de kans geleidelijk naar GAB, deel 2, toe te groeien; de operatie. Ergens half 2015. Aangezien de planning vereist dat je ruim voor die tijd niet alleen beschikbaar bent, maar ook “gereed”, vraagt dat dit jaar al de nodige voorzorg. Voor meer “vlees” kan ik na zo’n periode van hormoongebruik niet meer zorgen, voor minder haar “daar” daarentegen wel.

2014, verder groeien in mijn vrouw zijn, mijn rol en zo hoop ik, ook verder groeien in mijn transitie naar meemoeder mens. Het blijft een worsteling, voor mij en mijn omgeving, het (groot)vaderschap niet ontkennen maar het groeien als vrouw niet negeren. De wet geeft er naar Belgisch voorbeeld in iets bredere zin de term meemoeder aan. Bij de behandeling van de wet in de Eerste Kamer sprak de Staatssecretaris ook al in deze zin over de partner van de moeder die het kind heeft gebaard; de analogie is snel gevonden. In 2014 ga ik mijn meemoederschap verder ontwikkelen; meemoederen, zorgen en koesteren, maar met behoud van mij vaderlijke inbreng en achtergrond.

Een soort moeder met snor. Hoewel ik dat toch ook niet hoop. Ik ga er toch echt vanuit dat mijn huidige baardontwikkeling, dankzij de geregelde laserbehandeling, van tweemaal per dag Philishave naar eenmaal per dag zich verder voortzet; eenmaal per week? Het is maar net hoever de verzekeraar bereidt is te vergoeden.

2014, als ik nu alvast terugkijk, misschien wordt het wel niet zo saai.

Volgende Nieuwere items