Opruimen

Ik ben een bewaartype. Nostalgie, zonde en vooral “je weet maar nooit wat je er nog aan hebt”.

Dozen vol schroefjes, boutjes, moertjes en plastic onzin stukjes. Allemaal op grootte en soort keurig in laatjes gesorteerd. Elders in huis, planken vol boeken en oude computeronderdelen. Zelfs mijn oude Atari (1986) heeft nog een plek. In de kleine kamer die vol hangt met onze gezamenlijke garderobe staat zelfs nog een kast vol werkkleren, oude truien en broeken, maten te groot en allemaal nog uit mijn verleden als man.

We ruimen op. Nou ja Lief C ruimt op en ik word af te toe geraadpleegd. Niet helemaal eerlijk, maar terwijl ik mijn volgende boek corrigeer en herschrijf, heeft zij zo de ruimte en voorkom ik al te veel “zou je dat wel doen” gesputter.

Toch is het vreemd, geen afscheid van alles willen nemen en op hetzelfde moment eigenlijk je verleden achter je willen laten. Ik ben gewoon dubbel.

Ooit voor het slapen gaan stelde ik me een tijd voor hoe het zou zijn om helemaal alleen je leven weer opnieuw, als vrouw!, te beginnen. Gewoon in je werkkloffie je flat leegruimen en in een verhuisbusje vertrekken om dan aan de andere kant van de route als vrouw uit te stappen en een nieuwe leven in te gaan. Misschien heb ik samen met Lief C, met onze reis en schrijfactiviteiten wel hetzelfde gedaan. Zwaaien naar de achterban het zeegat uit en vanaf dat moment, steeds meer androgyn en later als vrouw op je bestemming aankomen. Naïef dacht ik, geleidelijk komt ook de achterban wel mee. De waarheid was wat weerbarstiger.

Als je na zoveel leeftijdsjaren aan je transitie begint, – bij het eerste gevoel zat ik nog in mijn kinderjaren, bij de plannenmakerij was ik 48, bij de allereerste start van mijn transitie 52/53- is het een utopie te denken dat je volledig opnieuw kunt beginnen. Altijd zijn er nog banden naar je leven voor het grote startmoment. Zelfs nu nog bestaat meer dan de helft van mijn Linkedin-connecties uit ex collega’s en geven juist de vrienden en familie uit het verre verleden je steun.

Ik blader door een stapel oude foto’s. Verschrikkelijk sta ik erop, als MAN!. Het herinnert me zo sterk aan wat ik niet meer wil zijn, de strijd die ik heb geleverd, hoe ongelukkig ik me heb gevoeld. Ik ben bezig ze weg te gooien als ik me herinner dat niet alleen ik, er bepaalde herinneringen aan heb, maar ook Lief C, de dochters en anderen. Herinneringen die vaak zijn ingevuld met flashbacks naar andere, gelukkige tijden.

In een laatje, helemaal weggestopt, kom ik een stapeltje “wens”kaarten tegen. Wensen, een “hart onder de riem” uit verschillende fases in een grijs gerijpt verleden, ups en downs in mijn vorige leven. Terwijl ik ze nog eens bekijk schiet ik vol. “Steun in de rug”, “samen verder!”, “een mijlpaal” . Stuk voor stuk wensen en beloftes van soms wel twee decennia terug, maar nog oh zo vers, gemeend en passend bij het “nu”. Neen, ik gooi ze niet weg, de hartenkreten van Lief C, de steunen van de dochters, het kaartje aan een roos. Ze krijgen een nieuwe plaats op mijn nachtkastje lekker naast mijn knuffels. De intentie, de warmte straalt, kan ik de transitiemaanden die nog voor me liggen goed gebruiken.

Weggooien, opruimen, vergeten, ik zou het graag willen, maar aan de andere kant, wie ben ik om alle herinneringen aan mijn “man”verleden volledig weg te willen werken, als juist voor mijn omgeving die herinnering ook invulling geeft aan gelukkige terugblikken op de vader en man die ik toen was. Het is een tweestrijd.

Neen, hoe graag ik ook bepaalde aspecten van mijn oude herinneringen wil opruimen, ik houd ze toch nog maar even bij de hand. Om met Boudewijn de Groot te spreken “…maar misschien heeft iemand anders er wat aan…” (Testament, 1966).

Advertenties

2 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. Thera-Sylvana
    jan 27, 2014 @ 17:26:49

    Mooi en ozo herkenbaar die verhalen van je. Sommige dingen die je schrijft voel ik van binnen, in mijn transzieltje. Ik ben van dezelfde generatie en nog iets later dan jij. Sta nog aan het begin en worstel met van alles, ook met verdriet lief. kijk alweer uit naar je volgende verhaaltje.

    Thera-Sylvana

    Beantwoorden

  2. Gwendolyn van der Veen
    jan 28, 2014 @ 02:36:01

    Diederique, je verhaal is in vele opzichten heel herkenbaar voor mij, met dien verstande dat ik wel gescheiden ben. Het bewaren herken ik. Bewaarde spullen, uit mijn verleden, waarvan ik mij wens het niet te hebben, maar tevens o zo handig, want er is zo vaak wel weer een klusje te doen waar voor ik toch een schroefje of wat het zij van het bewaarde kan gebruiken. Na mijn scheiding kreeg mijn ex één fotoboek mee, en de rest van de foto’s en dias, ja die hadden we vroeger, 😉 . Ik heb dat alles aan één van mijn twee dochters in bewaring gegeven. Foto’s van mijn jeugd en vele gebeurtenissen daar na. Van mijn toenmalige huwelijk en de drie kinderen. De persoon op sommige foto’s / dias laat een verleden zien, waar ik zeker mij niet om schaam, in tegendeel, maar ik heb er totaal geen behoefte om in de spiegel der verleden te kijken. Het is alsof ik naar en vreemde kijk, maar weet wel beter. Een goede kennis ( pas na mijn transitie ) van mij heeft wel eens gezegd, laat mij geen foto van je voor je transitie zien, ze wil mij alleen kennen zoals ik nu ben. Mijn voormalige kledij heb ik vrijwel meteen zodra het bij mij begon te dagen van de hand gedaan. Emotioneel heb ik niet iets met het foto materiaal. Het leven is één en al een leer en verwerking proces, dat nimmer ophoudt. Je bent al heel ver gekomen, Diederique, al worden we er mee met onze verleden geconfronteerd, je zal verrijkt worden met wat het je brengt, jij en je naasten.

    Liefs,
    Gwendolyn

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: