Kermisbril

Voor jongens een van de hoofdprijzen op de kermis; de bril waarmee je overal doorheen kunt kijken. Een soort bodyscan zeg maar. Een beetje jongen stond vroeger op de kermis likkebaardend te kijken naar de grijp”kans”kraantjes of zoiets te bemachtigen was. Ik heb het zelf nooit gedaan; ik wist eigenlijk al wat er onder alles bij mij zat; of eigenlijk wat er had moeten zitten.

Ik ben in gesprek met mijn uitgever over de lay-out van de twee kleuterboekjes die met een maand of 1-2 van de pers gaan rollen. Een spannend gesprek, de eerste keer live als vrouw in dit deel van de boekenbranche. Tot nu toe gingen mijn gesprekken met ze altijd per email of telefoon; nu dan in het echt.

Het is niet echt een coming-out. Die heb ik maanden geleden al gehad toen ik zowel mijn tijdschriftredactie als mijn uitgever al per mail heb geïnformeerd over mijn ontwikkeling; ….soms neemt de natuur een andere loop. Ze weten van mijn andere naam, andere geslacht. Plots werd mijn “oude” naam mijn pseudoniem; mijn pseudoniem “Diederique” werd, zoals al lang in de pen, mijn echte naam.

Ik ben wat gehavend, net gisteren had ik mijn tweede laserepilatie van mijn hals en gezicht. Wat opgewonden, gezwollen en geblakerd maak ik mijn opwachting. Gisteren mijn gezicht laten doen, prevel ik even. Wat precies laat ik maar in het midden. Zoals met veel genderissues, vertel niet meer dan mensen echt willen weten.

Acte de présence als vrouw; toch blijf ik wat gespannen. Het is toch altijd weer spannend wie zo’n kermisbrilletje blijkt te hebben en overal door heen weet te zien. Een paar dagen geleden, terwijl ik tijdens een kookworkshop in een steelpan roerde om de ingrediënten voor de “Gratin” aan de kook te brengen, babbelde ik lustig met een medecursiste. Een los gesprekje over kleuterboekjes, illustraties, avontuurlijke reisboeken en zo. Ze werd steeds enthousiaster over de boekjes; “weetje, ik ben logopediste en gebruik ze veel in mijn praktijk”. Oeps even valt, om met cabaretière Merel te spreken, mijn “lage Alt” stil. Waarschijnlijk heeft ze in haar praktijk of in haar stage geen transgenders ontmoet. Ik merk in elk geval nergens uit dat ze zo’n kermisbrilletje heeft; weer niet doorzien.

Zo door de week mijn leven leidend heb ik af en toe het gevoel van trottoirband acrobatiek; wankelend tussen tegels en asfalt, val ik om of op? Hé man, …   sprak iemand me laatst aan – ze kent me alleen als vrouw- . Verschrikt keek ik op, weer iemand met een kermisbril? Het viel mee, weer niet ontmaskerd, het was slechts een vriendelijk gebaar, een duwtje bij mijn schouder, een Hé joh, zoals vrouwen dat onderling kunnen doen.

Naar buiten treden is vooral een kwestie van zelfvertrouwen; vertrouwen in je optreden, in je kans om binnen een “gemiddeld beeld” te passen, zelfs met mijn Astrid Nijgh stem, een lage alt, omfloers en rokerig, maar 100% vrouw.

Advertenties

Tijd tekort

Ik kan me de dagen nog heugen dat ik om 6.15 naast mijn bed, om 6.45 al gewassen en ontbeten in de auto zat. Ooit, toen de vrouw in mij nog mannetje speelde.

Hoe anders is het tegenwoordig. Voor of na het ontbijt, vroeg (5.30 VU) of laat (7.00 zondags) opgestaan, het maakt niet uit. Het lijkt of de tijd in de ochtend veel sneller gaat. Eenmaal het ontbijt achter de kiezen is het alsof de klok een spurt in zet.

Het is een race tegen de klok; douchen, haarwassen en föhnen –zelfs mijn haar vraagt daarom-,  de juiste broek, rok of trui voor vandaag uitzoeken, de keuze van gisteren weer opgevouwen in de kast achterlaten. Geen outfit is af zonder een passende hoofddoek; oh en dan mijn laarsjes, welke zal ik vandaag nu weer eens pakken uit de kast. Wat was het in die tijd van “ooit” toch simpel, elke twee dagen een schoon overhemd, wekelijks een ander pak, een maandlang lopen in het zelfde weekend kloffie.

De enige winst in de ochtend is mijn baard, sinds de hormonen en zeker sinds de gezichtsepilatie is mijn baardgroei aanmerkelijk verminderd. Alleen die oorbellen, ze zullen wel nooit vriendinnen worden met mijn Philishave. Een voordeel heeft dat wel, kan ik dagelijks weer een ander stel oorbellen in hangen.

Dagcrème, make-up, de tijd vliegt en mijn handen trillen. Onder aan de trap vraagt Lief C of ik nu eindelijk klaar ben. Lang geleden in die tijd van “Ooit” was het anders om. Zat ik al met ronkende motor klaar in de auto; nu is het omgekeerd. Hoewel, we zijn de autosleutels toch altijd kwijt.

Neen, ik denk dat er maar een manier is om de vliegende tijd in de ochtend te weerstaan; eerder op staan, gewoon als Lief C. Zij kent de klappen van de zweep al wat langer. Een vrouw heeft gewoon meer tijd nodig in de ochtend.

Complex

Zo op het oog complex, hersenspijnigend, armverstrengelend; zeker als je het ook nog uit gaat leggen, een tongknoop.

Een jaar geleden verrasten we de dochters met het gegeven dat hun vader welles waar hun vader is maar ook een vrouw. Hoeveel we ook hebben gepraat in die dagen, het lukte maar nauwelijks de echte betekenis daarvan over en weer aan elkaar uit te leggen; weten, beseffen, realiseren? Kort daarna verlieten we het land weer voor een aantal maanden en gaven we ze onbedoeld de mogelijkheid de betekenis nader door te laten dringen;  …… of even weg te schuiven….. Als we weer periodes in Nederland zijn, komen we er allemaal in de loop van het jaar weer op terug; mail of skype en/of telefoon. Kauwen en moeilijk slikken, af en toe verslikken we ons.  

Nog iets complexer in het geheel; de schoonzoons. Bij de dochters is er altijd nog de “vader-dochter”band die je, hoe moeilijk het ook ligt, bijeenhoudt, maar hoe is dat voor schoonzoons vluchten en wegduiken? of blijft de band met hen, en veel belangrijker met de dochters, zonder kleerscheuren in stand? Ongewild worden ook schoonfamilies op spanning gezet.

Het blijft een lastig thema. Niet iets dat je aanhoort en aanvaardt om daarna over te gaan tot de orde van de dag. Veel in de gesprekken draait om dingen als “vrouw” niet meer doen; of juist als vader, voorheen man, juist wel voor ze blijven doen. Het blijft af tasten. Was het nu maar een statisch gegeven vol schijnbare zekerheden en voluit verkondigde definities. Neen, hun acceptatie”trein” snelt  voort, steeds weer met een ander landschap. Mijn sprinter houdt af en toe even in, steeds weer nieuwe feitelijkheden verkondigend die afgezet tegen de ook bij mij veranderende landschappen telkens opnieuw ook weer verbleken. Langzaam komen onze treintjes  dichterbij. De werkelijkheid van gisteren verbleekt, die van morgen krijgt steeds meer contouren.

Af en toe mailen we er over, om onmiddellijk daarna de mail ook maar weer terug te trekken en als niet geschreven te beschouwen. Het is moeilijk de vader en stoere man uit het verleden los te koppelen en zoals in een eierdooierscheider  de kern van het vaderschap te behouden en te mengen met een nieuw soort vrouw. Eigenlijk vraag ik een bijna onmogelijk tongbreker vol abstraties; een vader die wel hun vader is maar geen man doch een vrouw die eigenlijk ook geen bio-vrouw is en zeker niet hun moeder; immers dat blijft Lief C.

Binnenshuis lukt het nog wel, papa zijn in een vaderrol, maar hoe doe je dat buitenshuis? Gewoon Diederique zeggen? Nee, ik denk dat dat voor ze nog heel ver weg is. 30 jaar papa zeggen vlak je niet zomaar uit; zeker niet als juist dat refereert aan het meest basale aspect van deze complexe vraag.

De kleinzoons verras ik met eenzelfde geheugenbreker, Opa die wel hun Opa is maar eigenlijk meer een andere Oma; een soort Tante dus, die wel de Papa van Mama is. Als kleinzoon het ooit nog eens in het kringgesprek mag uitleggen wordt het een lang kringgesprek. Je moet je voorstellen dat zijn vriendinnetje op het kinderdagverblijf haar nagels heeft gelakt en hij dan in de kring nadat alle kinderen haar nagels hebben bewonderd, langs zijn wijze neusje opmerkt dat Opa ook haar nagels lakt; roze.

Neen, echt eenvoudig maak ik het ze allemaal niet met abstracties als “vader is wel vader maar geen man” en “Opa is een andere Oma”. Gelukkig komen de treintjes steeds dichter bij elkaar; kunnen we elkaar iets verderop al zien staan, neemt de waarde van de feitelijke contrastvolle aanblik af en kan het weer gaan over de “vader”abstractie vol koesteren, zorgen en op kunnen vertrouwen.

Eigenlijk, als ik eerlijk ben, heb ik dit jaar er zelf ook voor nodig gehad. Zoekend naar het juiste evenwicht tussen de vader en de vrouw in mij. Zelfs Lief C kan de weg in mijn gedachten ook niet altijd meer volgen. Geen man willen zijn –ik haat de werkeloze ding daar beneden- , maar wel vader. Meer willen moederen, maar geen moederdag, dat is immers de dag van Lief C. Leg ik nog wel laminaatvloeren en verbouw wc’s? zolang het me maar niet mijn nagels kost en ik in de Viva mag bladeren! Mag ik meekoken? Maar moet ik dan ook nog dweilen en afwassen. Bedisselen de dames het kerstdiner of mag ik mijn steentje bij dragen? Het is nauwelijks uit te leggen, vader zijn van uit je hart, maar in dat zelfde gevoel ook vrouw zijn, met een traantje op haar tijd.  

De reis duurt nog wel even, maar zoals gezegd, ik zie ze komen.         

Volgende Nieuwere items