Ik ben toch niet gek ….

Soms komen er heftige dingen op ons pad. Wie daar nog geen behoefte aan heeft, hoeft niet verder te lezen. Misschien ooit nog eens in de toekomst.

Je moet wel gek zijn om al die onzekerheden over jezelf en je omgeving op te roepen….  in een van mijn eerdere blogs schreef ik zo iets,  terugkijkend naar de gesprekken over mijn coming-out bij de VU.

Het is zondagavond, wij kijken “Andere Tijden”; dit keer de aflevering over de Transgenderpioniers.

Ergens lees ik dat iemand het programma met tranen in de ogen heeft bekeken. Er zullen er vast meer zijn die dat zo hebben gevoeld. Ik niet, in tegendeel, met een brede glimlach heb ik deze pioniers en de tijden waarin ze leefden bekeken. Je moet wel gek zijn er zo bij te glimlachen.

Een verbijsterende golf van herkenning en vooral erkenning golft door me heen.

Zo eind jaren zestig, begin jaren zeventig, werden transseksuelen nog moeiteloos opgesloten in inrichtingen als psychiatrisch patiënt. Een elektroshock behandeling was naast de nodige onderzoeken en therapieën een oplossing; althans dat werd gedacht. Maar een enkeling had de moed hier aan te ontsnappen, ging leven als de vrouw of man van het eigenlijke gevoel; koos een eigen pad. Een pad dat soms eindigde in Casablanca of, wat later, Londen. Wie zich “gekleed naar de andere kunne” op straat vertoonde liep kans op basis van de lokale politieverordening in de cel te worden gezet.

Het is in dezer dagen, juli 1968, dat ik in de Panorama een artikel trof dat me als dertienjarige buitengewoon raakte. Opeens viel er bij mij van alles op zijn plek; wist ik dat het eindstation van mijn onbestemd gevoel bestond. Het einddoel van een nog niet begonnen reis tekende zich af. Hoewel niet erg bekend met de opvattingen van die tijd hield ik het gevoel lang voor me; met al een lange reeks psychologen, neurologen en psychiaters achter me zou ik wel gek zijn als ik er ruchtbaarheid aan gaf. Beter dat en wachten tot het over zou gaan; mild gek en gestoord dus. Een vlaag van herkenning in “Andere Tijden”, “mijn” Panorama artikel komt letterlijk terug.

Tien-vijftien jaar later vertelde ik het in mootjes aan  Lief C; samen hielden we de “het zal toch ooit overgaan” optie halsstarrig vast. Waarom we toch aan kinderen begonnen? Heel simpel, Liefde en Genegenheid kent geen grenzen en bovendien, al beseften we dat toen nog niet zo, wat is nu mooier en kleurijker dan een “roze”gezin. Immers, ooit zal het toch overgaan.

Het is rond die tijd dat Prof. Louis Gooren met zijn rechterhand Jos voorzichtig aan begon met de experimentele behandeling en begeleiding van transseksuelen –van transgenders en genderdysforen had nog niemand gehoord-.

In de jaren daarna beginnen de sporen heel geleidelijk te convergeren, nauwelijks merkbaar, maar voor wie terugkijkt naar de Andere Tijd, absoluut.

C en ik beginnen steeds meer te beseffen dat wat ik voel en denk, dat wat ik soms niet meer weg kan stoppen, maar steeds niet over wil gaan. Een tv programma, een artikel in een blad, een plotse aandacht voor genderdysfore kinderen. Eigenlijk alles kon het gesprek tussen ons over mijn gevoel opgang brengen; heel geleidelijk schuift het “weten” bij mij door naar “beseffen”. Wat Gooren al wist drong heel langzaam tot me door. Bijna 20 jaar zat de videoband met Goorens oratie, omlijst met de beelden van de transitie van een vroege transgender verstopt tussen mijn “andere” kleding; ik heb hem grijs gedraaid. Wikkend en wegend, de balans in gevoel en zekerheden opmakend, schoven we iedere keer de steen toch maar weer terug op het gevoel. Wars van de
politieverordening stapte ik ook af en toe “in kleding der andere kunne” de drempel over. Verder nog niet, C’s gevoel, de dochters, mijn werk, ouders, talloze overwegingen passeerden telkens weer ten opzicht van mijn “drang en onmacht” de revue. Ik zou wel gek zijn …

Een hutspot van gevoelens, overspannenheid, psychologische consulten en zo brengt mijn steen aan het schuiven; in de blender zo gezegd. Het is 2002/2003, de kinderen studeren buitenshuis , wie weet is nu het moment daar. En dan, de aanmelding bij het genderteam is vrijwel een feit, bedenk ik me nog één laatste keer; ik ben toch niet gek… Beseffen vervaagt naar Realiseren.

Een paar jaar later begint ons buitenlands avontuur; stapje voor stapje, vaak onder het oog van de autoriteiten ontwikkel ik mijn andere ik, de vrouw in mij. C steunt, remt en begeleidt,  vier-vijf jaar lang voeren we een strijd tussen mijn ruimte buitenlands en de zelf opgelegde beperking in eigen land.  Steeds meer knelt het en dan, Ik ben toch niet gek… kom ik er mee voor de dag.

Ik prijs me gelukkig, zeker met de steun van C; Ik kan zijn wie ik wil zijn en bovendien, Ik ben niet gek…, dat is van Andere Tijden.

Hooguit ben ik een vrouwelijke dinosauriër die hoewel “Niet gek…” wel heel lang wikkend en wegend onder haar steen heeft gelegen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: