(On)Gewenst?

 

Iets verderop beginnen een paar deelneemsters aan mijn “kerst”kookworkshop bij het afscheid onze kookdocent te zoenen. Mijn adem stokt….?

Maanden geleden, in Turkije, liepen Lief C en ik na de maaltijd het terras af van het restaurant waar we van onze avondpizza hadden genoten. Op de drempel treffen we weer onze ober. Voor ik het weet word ik op beide wangen gezoend –wat prikt zo’n baard-. Lief C treft eenzelfde actie. Confuus van deze confrontatie met de wereld om me heen, en vooral met mijzelf, lopen we wat giechelend weg. In het openbaar in het buitenland schuwen we iedere aandachttrekkende intimiteit  –geen ringen, niet gearmd, geen steelse kusjes- toch kan ik nu even niets anders dan C’s hand vastpakken; een zoen van een man…

Hoewel ik al jaren eerder de virtuele lijn tussen man en vrouw ben overgestoken, was ik me ineens wel heel erg bewust van mijn plek aan de “vrouw”kant van de lijn.

Als de zoeners zijn uitgezoend, is het mijn beurt in het afscheidsritueel. Ik weet het niet! Moet ik nu echt gaan zoenen? Hoe verlaat ik beleeft en vriendelijk dit gebouw? Ik wil geen spelbreekster zijn! Wat is normaal? Ik krijg het ijskoud; waarom sta ik nu zo te miepen?

Ik breek mijn virtuele ijs en stap naar voren; een kordaat uitgestoken hand en “dank je wel….”

Dan loop ik de deur uit. Op straat komen mijn tranen even op. Waarom loop ik nu zo te trillen? Waarom heb ik hier dan niet over nagedacht? Waarom schrik ik zo, als ik zo duidelijk me ineens bewust wordt van mijn plek aan de andere kant van de lijn; van de “hoe hoort het eigenlijk vraag”, die ik duidelijk niet heb voorbereid.

Eerlijk gezegd had ik wel iets kunnen weten; al tijdens de cursus schrok ik iedere keer weer als er zijn hand mijn bil raakte, op mijn schouder lag. Wat ben ik toch een struise kuk; niet gewend aan een vriendelijk joviaal en vast onbedoeld gebaar.

Ik confronteer mijn Lief met mijn twijfel; over de lijn stappen is één, de onbedoelde consequenties aanvaarden is voor mij duidelijk iets anders. Van binnen voel ik me onzeker, dit doet gewoon pijn. Ik wil aardig zijn en niet uit de toon vallen; doe alle moeite de vrouw in mij te spiegelen aan anderen, maar of ik dit wil is toch even de vraag.

Als ik drie dagen later A spreek, een goede vriendin en vooral ervaren “mannenwereld” vrouw, leg ik mijn gevoel bij haar neer. Ze lacht, herkent het en is helder. Ik wist het antwoord wel, maar toch. Niemand verplicht je verder te gaan dan je wil.

Waarom verward het me toch zo; ik wil aardig zijn, en bovenal, vrouw tussen de vrouwen. Maar of ik deze prijs daarvoor wil betalen. Neen, ik ben er nog niet aan toe een mannenhand op mijn achterste of op mijn schouder, laat staan een zoen van zo’n halfwas prikkelbaard.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: