IJsbreker

Mijn fantasie heeft me al jaren geleden in de steek gelaten; spreekwoordelijk althans. Wat naïef heb ik ooit gedacht dat mijn voorzichtige transitie -30 jaar door het huis sluipen op pumps, maar fluisterend mijn geheim delen met Lief C, voorzichtig verder gaan met kledingswitchen, alvast langzaam aan met de hormonen aan de slag, alvast grotendeels als vrouw leven een maand of acht per jaar in het buitenland- de opmaat vormde voor een nog voorzichtiger ingezet leven in eigen land.

Zoals gezegd, wat naïef; misschien wel dom en beslist, spreekwoordelijk, fantasieloos om zo te denken. Het tegendeel is waar. Nu bijna een jaar na mijn coming-out naar de dochters denk ik dat de typering ijsbreker een betere is. Met volle kracht vooruit; af en toe wat gas terugnemend en dan weer een leuk duwtje verder voltrekt zich mijn transitie. Overal om me heen kraakt en schuurt het als een nieuw evenwicht in de krachtenvelden gezocht moet worden.

Mijn ijsbreker verplettert niet, maar neemt voordurend gas terug en probeert nog steeds zo voorzichtig verder te komen. Toch is gekraak en geknars om me heen niet te vermijden. Wat simpel heb ik ooit gedacht dat de coming-out al tientallen jaren geleden naar Lief C, en pas een jaar geleden naar de dochters, de grootste schok zou opleveren. In feite was dat ook wel zo; daarna zou alles vanzelf goed komen, leek me. Over de naschokken heb ik niet zo nagedacht.

Nu, een jaar later, schokt het nog steeds. Voor de meest dierbaren in je omgeving is er iedere dag, al leef je al geruime tijd 24/7 als vrouw, een nieuwe coming-out. Dagelijks trilt het even, zoeken krachten grommend en krakend een nieuw evenwicht; de eerste shawl om mijn hoofd in plaats van mijn mutsjes, het nog strakkere shirtje, de eerste panty, de eerste jurk, sierraad of make-up. Een afspraak bij de VU, de logopediste, een andere hormoonpleister, allebei dezelfde laarsjes willen hebben; telkens schokt de vertrouwde wereld weer even. Zelfs voor Lief C; ook je vernieuwde, bestaande, relatie –die door de buitenwereld o zo snel stigmatiserend wordt ingevuld- schokt nog met regelmaat op haar grondvesten.

Voorzichtig schuift de ijsbreker weer een stukje verder. Als ik afscheid neem geeft dochter me drie van haar bh’s, cup A; ze gebruikt ze het komend jaar, zelfvoedend, toch niet meer.

Weer een stapje verder, een acceptatieschokje; dit keer mijn voorgevel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: