Keukenrol

Niets culinairs draagt de keukenrol voor mij bij dezer dagen. In tegendeel, ik draag de rol met me mee in mijn tas; gewoon om het vocht op te vegen.

Terugkomen op Nederlandse bodem pakken we ook het contact met de dochters weer op. Een verscholen pad vol doornen ligt voor me. Een transitie op afstand, zover van hun huis, is misschien wel het best te vergelijken met een treinemplacement nadat de stroom is uitgevallen. Het is lastig gissen waar de verschillende treinen staan en wie er nog beweegt. Dat mijn trein de afgelopen maanden door denderde is duidelijk maar de anderen?

Hoewel, zeker de laatste maanden, mail, telefoon en skype, volop beschikbaar, intensief zijn benut heeft een echt gesprek van me niet altijd plaats kunnen vinden. Het is lastig. Na meer dan twee jaar proefdraaien in het buitenland loopt mijn 24/7 vrouwentrein nu ook in ons eigen land op volle kracht. Heel af en toe als we een aantal weken in Nederland zijn zien ze mijn wagon langs denderen. Ik worstel; stilzetten tot ze bij zijn? afremmen zodat er toch nog wat voortgang blijft? doorgaan tot ze ooit in het door hen gevraagde tempo langszij komen?

Bijna 30 jaar vulde ik de “vader”rol voor hen in. De switch is niet zomaar gemaakt; als die switch sowieso ooit plaats zal vinden, immers een moeder als Lief C  zal ik nooit meer kunnen zijn. Ik mis gewoon de juiste onderdelen.

Al bellend met een van hen, nu wel, worden kuilen gegraven, posities vastgezet. Het voelt zo fout, ik wil zo graag nader bij komen; een afstand die vanwege het “verleden” alleen maar vergroot lijkt te worden. Zo niet zo bedoeld maar door mij toch zo gevoeld, lijkt het of we elkaar steeds slechter verstaan. Het contact komt nauwelijks tot stand.

Skype, sms, mail. Ik weet het niet meer. De omgeving sust, het komt wel goed, geef het de tijd. Ik wil wel, maar ik wil ook zo graag.

Het verleden; het klinkt zo zwaar. Ik voel me een misdadiger, een delinquent. Ineens kan ik me voorstellen wat iemand voelt die “echt” een verleden meesleept; het hangt aan je voeten als een metselbak vol beton, terwijl je aangemoedigd wordt verder te lopen.

Een voordeel heeft mijn verleden nu wel; al jaar en dag ben ik bang zonder keukenrollen en toilet papier te zitten. De kasten puilen uit. Heb ik in elk geval genoeg voor mijn nachtelijke emo-buien. Mijn hormonen spelen nu, terug in het 15 graden klimaat, weer even een weekje meer op dan in de warmte de afgelopen maanden.

Gelukkig heb ik nog een verse; een keukenrol.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: