Geschuurde knieën

Neen, ik heb geen vloeren geboend. Zo in de laatste dagen voor we naar Nederland vertrekken moet er nog veel door onze handen gaan; en langs de knieën.

Snel nog wat schrijven en correcties afronden. De tijd van wachten op de creatieve wind is even voorbij. Ons leven zit weer even in schema; zo’n paar laatste dagen zitten vol met strakke afstemmingen, met veel do’s en weinig don’ts.

Een dag of wat geleden tussen de bedrijven door op sieradenjacht geweest; met het eerste VUmc contact voor de boeg alle reden voor uitbreiding van mijn “spiegeltjes en kraaltjes” collectie. Armbanden, kettingen en oorhangers, alles passeert de revue; een vrouw mag zich laten zien niet waar?

In het heetst van de zomer is ons drijvende huis, mijn zzp-kantoor aan de bovenkant opnieuw geschilderd; het resultaat van een ongelukje aan boord van een zeeschip dit voorjaar.

Hoewel in Turkije man en vrouw gelijk zijn blijkt dit in de praktijk in het patriarchale land een stuk lastiger. Twee opdrachtgevende technisch deskundige buitenlandse vrouwen worden zelfs in het hedendaags Turkije niet even serieus genomen; menig discussie over het hoe en wat van de klus geeft mij het gevoel dat ik in de ogen van de uitvoerende schilders dom en blond ben.

En nu zijn we niet tevreden met het resultaat. Uren kruipen we op blote knieën met fototoestel, duimstok, rolbandmaat en een handdoek(schaduw) over het dek om alle twijfelpunten en beschadigingen in kaart te brengen. De verf is verkeerd aangebracht, te glad en is door teveel verdunning bij het spuiten pas weken te laat voldoende doorgehard. Een aantal weken geleden gleed ik een keer zodanig uit dat ik pas na dagen weer op een soort “donut” op mijn stuitje kon zitten; een voorproefje op wellicht straks ooit. Navraag bij de verffabrikant leert dat door het spuiten van de verf alle antislipzandkorrels in het blik zijn achtergebleven. Een levensgevaarlijke ijsbaan; zo kan het niet langer.

Maar hoe dan wel? Voorlopig antwoord onze verfspecialist nog niet; toch niet weer opnieuw ons cultuurverschil?

Nu eerst nog een paar dagen de handen uit de mouwen, straks lonkt er weer een bureaustoel, staat mijn laptop met los toetsenbord weer op een verhoger voor mijn neus en mag ik mijn armbanden weer om.

Hoewel, ook de tegelvloer vraagt dan weer aandacht; wekelijks. Toch weer geschuurde knieën; hoewel met een lange broek valt de schade nog mee.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: