… eh, nee; liever niet

Linkedin; …do you know?

Gedreven mijn netwerk te vergroten volg ik de vraag van Linkedin en click op “Yes”. Een “connect” verzoek flitst weg. Immers wie wil er nu geen bekende of oud-collega met uitgebreide “diversiteitsexpertise” in zijn netwerk.

Af en toe sla ik de plank stevig mis en blijft de respons achterwege. Bang er op aangekeken te worden? Bang klanten te verliezen? Bang dat het besmettelijk is?

Hoe dan ook, kennelijk is voor sommige -oud-collega’s, kennissen- een lhbt in het netwerk een brug te ver.

Advertenties

Aberraties

Aberr..wat?

“Hebt u last van seksuele aberraties?” Ik weet even niet wat ik hier mee aan moet. Hoewel, ze zullen vast niet bedoelen wat ik “voel”. Resoluut kruis ik “Nee” aan op het formulier. Ik ben toch niet gek?

Veertig jaar geleden solliciteerde ik naar mijn eerste baan; succesvol. Alleen nog een medische keuring, een tbc verklaring en dit mysterieuze formulier. Tja, seksuele aberraties?

“aberratio 1. Ziekelijke afwijking van de menselijke geest; afdwaling”  … gaf mijn woordenboek me fijntjes mee.

1977, de tijd dat Bruce Jenner nog een goede tienkamper was. Zo ging dat in die dagen. Als een aberratie een ziekelijk afwijking is, zo dacht ik, dan leek me de betekenis van de seksuele variant daarvan helemaal pervers; niet handig voor je eerste baan. Zouden midden jaren zeventig alle frisse nieuwe medewerkers zo’n moeilijke vraag voorgeschoteld krijgen? Een soort laatste examen voor de arbeidsmarkt.

Een seksuele aberratie? Wie op internet googled naar dit begrip stapt in een zwart gat vol victoriaanse normen en waarden. Kennelijk gemeengoed in het denken rond het begin van de tweede helft van de vorige eeuw.  Je moet er niet aan denken wat er gebeurd zou zijn als ik in mijn onschuld “ja” op het formulier had gezet. Reden genoeg om de kast met mijn “gevoel” nog maar even niet open te doen.

Gelukkig is in de loop van de jaren er veel veranderd in het denken, zijn de mogelijkheden ruimer, is mijn “aberratie” wat meer aanvaard. 15 jaar geleden hakte ik samen met mijn maatje de knoop door, kreeg wind in mijn zeilen en begon de reis binnen onze gezamenlijke reis. Nu weer een aantal jaren verder, 100% stealth –hormonen uit Oceanie, groen licht uit Amsterdam en fysieke correcties uit Chonburi en Tessenderlo- denk ik dat het goed is geweest; dat ik het formulier naar waarheid heb  ingevuld.

Ik ben toch niet gek, hooguit divers.

Belazerd

“Als je maar niet denkt dat je mij kunt belazeren. Dat je je vrouw tientallen jaren belazert moet je zelf weten, maar mij niet. Kl…wijf”

Een alinea vol niet-reproduceerbare woorden stort zich over de drempel.

Dan valt de deur dicht -in het slot gelukkig- en zie ik door het raam de man zijn in haast naar buiten gebrachte uitrusting naar zijn auto brengen.

De rust keert terug; ik lik mijn –vooral  virtuele- wonden en blauwe plekken. Kennelijk is hij een volger van een van mijn bloggen; iemand die eerst referenties checkt en al googlend op internet bij mijn sites, bloggen en columns is uitgekomen. Niet alle schrijfsels zijn hem blijkbaar goed bevallen.

We zoeken iemand die een paar dingen bij ons in huis in de keuken kan construeren en herstellen. Via via komen we bij de man uit. Hij lijkt een professional in hart en nieren.

De start is wat ongelukkig. Zijn drukke agenda maakt vooroverleg wat moeilijk. Hij is steeds weer niet beschikbaar voor vragen.  Om zijn werk niet te veel te remmen lijkt het ons goed alle punten –klantverwachtingen- die we nog helder willen maken, meteen bij aanvang van zijn werk met hem door te lopen. Een poging ruis te voorkomen.

Ruis? Storm ontstaat. Ik trek me terug; voor de lieve vrede. In de uren die volgen stapelen de incidenten zich op. Hij duldt alleen mijn maatje nog in z’n omgeving. Op een opmerking van haar dat het zo echt niet kan en dat zeker over technische zaken overleg met mij toch wel een vereiste is, reageert hij kort. Met mij –hoezo helft van de opdrachtgevende partij- wenst hij geen enkel contact.

Dan komt het hoge woord eruit. Hij wil nu alvast zekerheid dat hij eind van de week, als het werk nog niet af is, toch al voor 90% wordt betaald. Sterker nog, blijkt even later, hij wil nu al met nog vier dagen te gaan, geld zien.

Als ik er bij kom en wij hem vertellen dat het ons geen goed plan lijkt, beginnen zijn ogen helemaal vuur te spuwen. Hij grijpt me bij de keel. Niks virtueel, gewoon fysiek. Hij is buiten zinnen. Razend is hij op die vrouwen. In de volgende minuten, vloekend en tierend, grijpt hij al z’n gereedschap en mikt alles op de stoep voor ons huis. Ik help hem een handje.

Een illusie is gesneuveld. Af en toe draag ik bij aan enquêtes over ervaringen van LGBTI op het punt van discriminatie en veiligheid. Naïef dacht ik in een veilige bubble te leven. Eigenlijk dacht ik dat onze risicoperiode, zeker in eigen huis, wel achter ons lag. Ten onrechte blijkt nu.

Ik voel me belazerd.

Even Apeldoorn bellen

Overgangsklachten staat er op het etiket van mijn doosje met oestrogeenpleisters.  De overgang; eigenlijk dacht ik dat die wel voorbij was. Al heel lang geen opvliegers meer, geen nachtelijk baden in het zweet, geen emotionele huilbuien meer; zelfs de behoefte om ongecontroleerd een autoriteit, verzekeraar of instantie te wurgen komt al heel lang niet meer in me op.

Tot …

… een envelop de brievenbus in tuimelt. Een bijzondere gelegenheid die we met gepaste eerbied ondergaan, zoveel post krijgen we niet meer via de fysieke brievenbus dezer dagen. En nog wel van mijn levensverzekeraar. Eenmaal geopend en op tafel valt mijn mond open van verbazing, een nieuwe polis voor … De Heer ….; mijn vroegere ik.

Bijna tweeëneenhalf jaar geleden, de nieuwe Transgenderwet was net inktdroog en ingevoerd, voerde ik met als bewijsstuk het BRP afschrift en een kopie van mijn paspoort een 8-daagse emailcorrespondentie met de betreffende levensverzekeraar. Een pingpong wedstrijd vol bewijsstukken en toelichtingen zoals ik er in die eerste dagen van juli 2014 met zoveel instanties en verzekeraars voerde.

Het eind van de 8 daagse correspondentie was simpel “ Mevrouw …, we hebben de gevraagde wijzigingen voor u doorgevoerd.” Case closed; vinkje gezet, weer een actie op mijn lijstje afgekruist.

Bijna tweeëneenhalf jaar leef ik in alle onschuld, rond m’n transitie af en raak steeds meer aan het gewone leven gewend, en erger nog, raak ik er aan gewend keurig maandelijks de premie af te dragen. Tot deze polis me terugbrengt in de feestelijke dagen van begin juli 2014.

Premie afdragen voor een verzekering die nauwelijks meer mijn leven dekt; “bij onjuiste informatie houdt de verzekeraar het recht niet tot uitkering over te gaan” staat er subtiel in de kleine letters geschreven.

Wit heet, nog vochtig van de plotselinge opvliegers en klaar om de betreffende verzekeraar iets aan te doen -heel even speelt het “Haantje” in me op- klim ik in mijn toetsenbord. Wie wat bewaard die heeft wat Gelukkig vind ik in mijn emailbox de volledige correspondentie van die dagen begin juli 2014.

“Ik verzoek u per ommegaande deze omissie te herstellen, ten bewijze stuur ik u een afschrift van de volledige emailcorrespondentie en, nogmaals, een kopie van mijn inschrijving BRP en kopie van mijn paspoort”.

Benieuwd of het werkt, anders bel ik ze toch maar eens op; gelukkig loopt mijn rechtsbijstandverzekering elders. Mijn overgang is duidelijk nog niet voorbij.

Hart

oHart

Het zal je maar gebeuren; een hartinfarct. Een aantal weken geleden besteden de media extra aandacht aan de specifieke klachten van vrouwen bij een naderend hartinfarct. Reden de Hartstichting te benaderen met de vraag op welk “lijstje” ik als transvrouw, al jaren aan de oestrogenen, moet letten. Je weet maar nooit.

Het antwoord is helder, althans voor hen. Dat het jargon wat kort door de bocht is vergeef ik ze maar even.

“Transgenders blijven altijd de geslachtschromosomen houden waarmee ze geboren zijn, en die zitten in elke cel van hun  lichaam. Een man blijft XY, ook als hij een vrouw wordt. We weten dat op jonge leeftijd het geven van hoge doseringen hormonen met name  een negatief effect heeft op het krijgen van trombose en pas op middelbare leeftijd komen de schadelijke effecten ten aanzien van slagaderverkalking. Dit geldt voor beide soort transgenders.

De vraag welke klachten vooral bij transvrouwen ontstaan is nog niet de beantwoorden. Het is trouwens ook niet zo dat vrouwen altijd a-typische klachten ervaren. Ook zij kunnen bij een acuut hartinfarct de kenmerkende klachten krijgen zoals  beklemmende of drukkende pijn op de borst die kan uitstralen naar de bovenarmen, hals, kaken, rug en maagstreek en wat samengaat met zweten, misselijkheid of braken.”

Het duurde even voor het antwoord kwam. Een man blijft een man is hun conclusie. Verwonderlijk aangezien ik zelf eigenlijk inschatte dat het langdurig oestrogeengebruik – en langjarige ontbreken van de mannelijke portie testosteron- wel degelijk een risico zou vormen op klachten met “onmanlijke” symptomen.

Toch eens navragen op welke kant van het schema mijn huisarts eigenlijk kijkt als hij me weer een gering 10-jaars risico op hartfalen schetst.

Weer wat geleerd, maar of ik het antwoord echt zo vertrouw weet ik niet.

Misschien iets voor een VU-promotieonderzoek?   

Hard Roze

Hard Roze

Wat dralend sta ik voor mijn kast. Ga ik voor “pastel” of juist voor “hard”.

Euro Pride; Canal Parade. Statements bij uitstek. Maar weinig gelegenheden in het jaar geven de mogelijkheid zo duidelijk voor jezelf uit te komen.

Het is een algemeen misverstand dat alle boten bevolkt worden door in leer geklede halfnaakte mannen en glitterglamour dragqueens. Het is vooral de parade van de statements, de groepen die stuk voor stuk zeggen, ik ben trots om LHBT te zijn, wij geven ruimte aan LHBT. De parade van de steun, van politiek tot etnische groep, van sport tot bedrijfsleven, van militair tot schort, toga of witte jas.

Zoals de meeste LHBT’s is stealth mijn dagelijkse dracht. In de trein, op het werk, in het winkelcentrum of bij het tankstation, ik ben vooral gewoon, saai bijna, hooguit wat “pastel”.

Heel af en toe knalt het eraf. De sympathie, de voorkeuren, de steun aan de beweging. Knalrood in de “Borstkankermaand”, Paars bij Gay Straight Alliance, of ingetogen op Transgender Remembrance Day.

Morgen is de Canal Parade, bij uitstek een gelegenheid om voor je zijn uit te komen, om te laten zien wat er uit je kast is gekomen. Toch twijfel ik, Parijs, Brussel, Nice, München, Istanbul, Orlando; er is teveel gebeurd om ons heen. Gewone mensen als slachtoffers, soms zelfs doelbewust gericht op de LHBT gemeenschap. Morgen naar de Canal Parade gaan, is dat niet vragen om risico’s? Ik weet het even niet. Angst laten prevelleren en kiezen voor voorzichtigheid; zelfs tijdens Euro Pride nog kiezen voor “pastel”, de nauwelijks zichtbare nuance op het midden van de weg.

Eigenlijk te gek. Juist op een dag van trots, van zichtbaarheid en openheid, moet ik me niet laten vangen, laten knevelen, me terugtrekken uit angst voor gevaar.

Morgen ga ik voor Hard Roze.   

Ja, het kan …

Je zult nooit een echte vrouw kunnen zijn… Alleen jonge transgenders kunnen ooit de switch maken, de anderen –ouderen- zullen altijd zichtbaar blijven… Stealth, vergeet het maar …

Je zou het bijna geloven en ontmoedigd afdruipen. Het is af en toe weinig hoopgevend wat sommige VU deskundigen de transgender tijdens het intakegesprek meegeven. Is het een test om de “duurzaamheid” van de dysforie te bepalen; om zoveel twijfel te zaaien dat alleen de echt overtuigden nog maar overblijven. Een misgreep om te voorkomen dat al te lichtvoetig een droom achterna wordt gejaagd. Een poging tot wachtlijst beheersing …

Los van het wrange en gruwelijke aspect dat iemand die daar komt tijdens de intake, daar doorgaans pas zit na een lange en intense strijd met zichzelf en de omgeving, is het bijna absurd juist in dat gesprek geconfronteerd te moeten worden met een bijna volkse opinie over het onmogelijke van een succesvolle transitie als je er niet al tijdens je tienerjaren mee bent gestart.

Je zou het bijna geloven; dat heilloze van een transitie die bijna zeker tot mislukken is gedoemd. 

Volgend jaar; het boekenbal! De laatste sheet, ter afsluiting van mijn workshop “Kinderverhalen”. De afgelopen maanden gaf ik een workshop met dit onderwerp; leuk en leerzaam, een uitdaging. Met 13 workshopdeelnemers loop ik stap voor stap het schrijfproces door. Als schrijfster, docent, publiciste, coach en avonturier kan ik me niet dag in dag uit afsluiten van de wilde woeste buitenwereld. Wie een boodschap te verkondigen heeft, kan dat niet slechts doen van achter haar bureau. Wie over avontuurlijk reizen schrijft, moet er regelmatig op uit; soms zelfs als vrouw terug in een mannenwereld om slechts gewapend met bahco en multimeter haar “mannetje” te staan.

Iedere keer opnieuw ervaar ik het als spitsroede lopen, als een onbedoelde test van mijn verschijning als vrouw; als een soort examenstuk. Eerlijk is eerlijk, dat examen betreft alleen mijn eigen gevoel, voor mijn omgeving is het dat niet. Die beoordeelt me, “gewoon” als vrouw, met alle voordelen en vooroordelen van dien. De beoordeelt me gewoon op wat ik te bieden heb. Beoordeelt me als docente op mijn meerwaarde, als schrijfster op de kwaliteit van het manuscript, als avonturier op de kracht van de vertelling in interview of artikel; beoordeelt me zelfs op de prestaties in de techniek.

Of het nu mijn aanwezigheid is tijdens mijn tekenlessen, tijdens een meeting met mijn uitgever, mijn optreden als schipperse, docente of mijn meerwaarde als coach, als vrouw staat mijn vrouwelijkheid net zo min ter discussie als die van de andere vrouwen in wier gezelschap ik verkeer. Alleen als ik het na verloop van tijd aan iemand vertel, maak ik het zichtbaar, anderen hebben er, zelfs bij intensief samenwerken geen enkele weet van.

Natuurlijk heb ik, dankzij mijn “gemiddelde”  maten ruim het geluk binnen het vrouwelijk spectrum te vallen, is mijn lage alt hoe wel wat laag, niet laag genoeg om opvallend te zijn, maakt mijn jaarlijkse haarwerk van de zorgverzekeraar het plaatje redelijk af, maar toch. Laat dat voor alle starters die bij hun eerste contact met de VU, de eerste gesprekken met familie en omgeving, de eerste stappen binnen lotgenoten groepen nog zo vol twijfel zijn, een steun zijn. Ook wie na haar vroegste jeugd aan de transitie begint heeft nog alle mogelijkheden.

Ooit hoop ik dat dat kansrijke ook doordringt bij de “VU-deskundigen”; hoop ik dat hun bijdrage ligt in steunend in plaats van twijfel zaaiend gedrag.

Immers waar moet je anders de zekerheid nog aan ontlenen, het vertrouwen dat je op de juiste weg bent gegaan; leven in de rol die je altijd al wist voor jezelf, kan absoluut, ook zonder dat anderen dat aan je blijven zien!  

Vorige Oudere items